lali

söylesene sevgilim, aşk kaç beden giyer?

bir kalp kaç defa sever? orada var mı bana da yer?

o, yabancı sözlere, yabancı gözlere güm güm eder mi?

ananı yakarım bak

ÇOCUKLUĞUMDAN BERİ HEP Bİ' GANGSTA OLMAK İÇİN HAYAL KURMUŞUMDUR

hem isimleri maria hem de soyadları p ile başlıyo aglicam

MARIA İSMİ ARTIK BENİ TETİKLİYO

aynı zamanda maria da oldum, onu da yaşadım, hiçbir erkeğe güvenemeyeceğimi ve insanlar arasında hep dışlanan birisi olduğumu hissedebiliyordum. aynı onun gibi, aşık olmaktan korkuyorum. sanırım en üzücüsü de böylesine bir aşkın sadece bir defterde saklı kalması beni daha çok mahvediyor. işte ben bütün bunları başka bir sanat dalında hissedemiyorum. bu yüzden edebiyat benim için çok önemli

işte edebiyat böyle değil bir şekilde hissettiriyor. sinema, müzik bu kadar dokunmuyor üstelik ana dilinde bir şeye denk gelirsen daha fazla etkileniyorsun. sürekli josé saramago'nun en sevdiğim yazar olduğunu söylerim ama o bile böyle hissettirmemişti. çünkü gerçekten bazı engeller var, görmesek bile. dil hafızası ve kültürü çok önemli bir şey gerçekten bunca zamandır türk yazar okumamıştım ama bir yandan da biliyordum türk yazarlarının normal yazarlardan daha derin olduğunu. bu kitap da bunu kanıtlamış oldu çünkü ben sadece bu kitabı okumadım, raif'i yaşadım. sanki ben yıllarca sevdiğim kadından habersiz kalmış ve terk edilmiş gibiydim ve ölümünün gerçeği suratıma tokat gibi yapışmıştı. çünkü o beni son ana kadar sevdi, ben ona inanmamakla kabahat etmiştim, o beni isteyerek terk etmemişti. ben bunu bilmeyerek hayıflanmış ve başka hayat kurmuştum. keşke beni terk etmiş ve unutmuş olsaydı, ölümüne hatta yas tutmaya bile zamanımın olmaması beni daha çok üzmüştü.

bu kitabın üstünden nasıl geleceğim hiç bilmiyorum hayatımda bu kadar mahvolmamıştım kurgusal bir şeye

beni bu kadar dehşete düşürecek kadar üzeceğini gözüme uyku girmeyeceğini bile tahmin etmemiştim. fazla mı kendimi kaptırdım kitap sonuçta deyip geçmek istedim ama ilk defa duygularıma engel koyamadım ve bütün gece ağladım, kendimi tutuyorum, hâlâ ağlayabilirim. yarım kalan bir aşk mı, habersiz bir şekilde ölüm ve aşk meyvesi olarak dünyaya gelmiş ama yalnız kalmış o kız çocuğuna mı üzüleyim? beni en çok üzen kısım raif'in yıllarca "maria beni terk etti gitti! o bırakıp gitti, başka kimse kalmaz!" diye hayıflanırken aslında aşık olduğu kadının yıllar önce öldüğünü bilmemesi beni çok etkiledi

ağlamaktan nefessiz kalana kadar okuduğum o cümleler