Yaş aldıkça duygusal olarak yıprandığımı, sabrımın azaldığını hatta tükenme noktasına geldiğini farkettim. Eskisi kadar sabırlı, duygusal olarak neler yaşadığını saklayıp yokmuş gibi davranabilen o insan yok oldu birden. Eakiden yüzümden okunmayanlar şimdi her çizgide bir anlam barındırıyor. Rahatsızım bundan, okunamamak, çözülememek, sadece kendi kendime çözünebilmek iyi gelirdi bana. Halden anlayan bir insanın sorusu çözebilirdi ancak gerçekten samimiyse. Bu hali sevmedim, bu değişimi sevemedim tuhaf bir şekilde dur diyemedim.
-besamelisos