BETÜL

Her olur olmazı canım dengin mi sandın?

Sonra oturup içinden haline acımak.

Kendime dair umutlarım var. Bunları solduruyorum bazı bazı. Böyle olduğunda yaşamak zorlaşıyor. Yine bu gün böyle bir gün. Umutlarımın kırıldığını görmek... Kendimden beklemediğim hislere kapılmak, kendime olan ümidimi kırdı.

Bazen bunca kalabalığın içinde bunalıyorum. Göğe yükselmek bulutların arasında yalnız kalıp düşünmek geliyor içimden.

20 yaşıma kadar düzelebilirim sanmıştım. Böyle hızlı mı akıyordu zaman? Yoksa bize MS denk geldi bu bereketsizlik merak ediyorum...

İçim paramparça Süreyya. Ne yapsam geçmeyecek. Çünkü azap böyle bir şey. Uyutmaz, yedirmez, güldürmez, oturur içine. Boğazına durur. Burum burum burulur için. Dünyanın en keyif veren nimeti önünde olsa azap varsa kıymeti yok. Neyse Süreyya, benim uykular zaten hiç oluyor, gündüzler gecelere, geceler gündüze sarıyor. Düzensizlik kafamı bozuyor. Bir de üstüne çok düşünmek gelince tadından yenmiyor şenleniyor ortalık. Beni Allah ıslah etsin. Merhametiyle muamele etsin ben Allahtan yalnızca iyilik ve güzellik istiyorum. Herkes için. Hadi hayırlı sabahlar Süreyya.

Hain değil. Belki de hak ettik. Onu çok seviyorum.  Ömrü boyunca mutlu ve huzurlu olsun.  İlk göz ağrım. Arkadaşımsın. Rabbim sana dünya ve ahiret iyilik ve güzellikler versin. Kalbini bize ısındırsın 

Hayatına dahil olmak, yedi kat ellerden daha çok hakkımızdı. Hainsin

Kuş uçmaz, kervan geçmez bir yerdesin.
          Su olsan kimse içmez,
          Yol olsan kimse geçmez,
          Elin adamı ne anlar senden?
          Çıkarsın bir dağ başına,
          Bir ağaç bulursun Tellersin
          pullarsın Gelin eylersin.
          Bir de bulutları görürsün,
          bir de bulutları görürsün,
          bir de bulutları görürsün.
          Köpürmüş gelen bulutları.
          Başka ne gelir elden?
          Çın çın ötüyor yüreğimin kökünde
          şu dünyanın ıssızlığı.
          Tanrı kimsenin başına vermesin
          böyle bir yalnızlığı! 
          
          YAŞAR KEMAL
          
          

Yapayalnız hissediyorum. Eski samimiyetleri topyekun kaybetmiş hissediyorum. Arkadaşlarımda aynı yüz yok. hatırlayıp samimiyetle parlattigim aynalar kayıp. Yabancısı oldum bir zamanlar yerlisi olduğum bu memleketin. Ciğerlerime kum dolmuş gibi nefes aldıkça batan bir şeyler var. Yanlarında huzuru, bulamadıklarım, değiller miydi yanında olmaya doyamadıklarım?