Altta bir söz gördüm, özlem çok ağrıdır taşıyan için, diye. Özlemden kırgın kalbimden bir kaç parça söz bırakmaya gelmişken buraya bunu görmek canımı daha da yaktı. Yoruldum. Çok yoruldum. Özlemden, nefretten, sevgiden, belirsizlikten. Yetersiz hissetmekten, yalnız hissetmekten. Bazense hiçbir şey hissedememekten. Hiçbir şey bilmemekten. Çok fazla yoruldum. Ne hissettiğimi de ne istediğimi de ne yaşadığımı da bilmiyorum. Bildiğim tek şey kırgın olduğum. Kime, neye, niye bu denli kırgınım onu da bilmiyorum. Yalnızca kalbim acıyor. Gerçeklerde elde edemediğim şeyleri rüyalarım da yaşamaktan yoruldum. Zihnimin her seferinde bir şeylerin üstünü örtmek için uğraşırken anılarımı benden almasından yoruldum. Ansızın bedenimi ele geçiren öfkemden yoruldum. İsyan etmeye hakkım var mı bilmem. Ama yoruldum.