Alkatris

Çok yoruldum abla.. Şu son birkaç gündür yüzüm o kadar solgun ki göz altlarım morarmış dudaklarım tekrar çatlamaya başladı tam sivilcelerim geçmiş derken yine çıkmaya başladı.. yaşadığım şeyler yüzünden böyle oluyor cidden artık o kadar yoruldum ki hiçbir şey düzelmiyor her geçen gün daha da kötüleşiyor gibi. Karamsar olmak istemiyorum ama elimde değil

kimsenin anlamamasi beni deli ediyor bu adam insanlarin mutlu gunlerini ozellikle mahvediyor diyorum soyluyorum kimse beni dinlemiyor kimse inanmiyor sessiz guzel bir video olacak diye iki kere BABA BAK KONUSMAYACAGIZ diye uyarilan adam GERIZEKALI MI DA UNUTMUS OLSUN VIDEONUN ICINE ETSIN AHRAZ MI SANKI BU ADAM AMK DIYORUM KI BILEREJ YAPIYOR DIYORUM HERKES BANA KURULUYOR ICINE DE ETTI TUM MUTLULUGUMUN DA DOGUM GUNUMUN DE

guzel oldugumun farkindayim ama bazen cok cok daha guzel veya ince arkadaslarimin sahip oldugu pretty privilege seviyesini gorunce icime bi sey oturuyo. yani ne demek uc saat boyunca oynadigimiz bilgi oyununda aptal gibi davrandin bir yerlere ciktin dusecek gibi yaptin erkekler seni tutsun diye ve kimse bunu garipsemedi?

Bazen her şeyi ve herkesi bırakıp geri kalan zamanımda kendimle baş başa kalmak istiyorum

"Zamanın çok da önemi yoktu. Zira özlem daha ağırdı taşıyan için..."

00.01 ♥️

Yerin ve göğün bize sunduğu bunca nimetler arasında her birimize düşen meşakat payı yüzünden yorgunluğumuzu dindirebileceğimiz kimsemizin olmayışı bazen öyle acı anlarda vuruyor ki yüzüme. Sineye çektiğimiz her ağırlığımızdan sorumluyuz oysaki. Ruhu acıyan her insandan sorumluyuz. Senin bir nasılsınına muhtaç yüreklerden sorumluyuz. Görmek zorundayız acılarını. Görmek zorundayız yorgunluklarını. İnsan olduğumuz için biraz, biraz da bizim bizden başka kimsemizin olmayışı yüzünden. Tutunmak zorundayız işte birbirimize. O halde niye ısrarla kanatıyoruz başkalarının acılarını, sırf kibrimiz yüzünden, ne diye kör kalıyoruz tenhada kalmış, yaşama sevincini kaybetmiş ruhlara... Ne diye tuz oluyoruz yaralarına... Bu ne büyük nefret ki nasıl bu denli kör ediyor bizi.. Bilmem, nasıl ödeyeceğiz yüzümüze gör beni diye bakan ipin kıyısında kalmış gözlerin hakkını. Yalnızca acımak hafifletebilir mi vicdanı? 

abim geri gitti ve bu bir iki haftada alistigim mutlulugu da beraberinde goturdu. alistim sandikca yine kendimi bir gece aglarken buluyorum. ne kadar buyursem buyuyeyim yine onun kucuk kardesiyim sanirim. o kadar ozluyorum ki. bu ev o gittiginden beri ev degil zaten. bir yandan kiziyorum ona kendini kurtardi beni burada birakti diye. bir yandan da cok mutluyum kendini kurtardi beni burada birakti diye. cok ozluyorum ya kucucuk bir kiz gibi cok ozluyorum. buyumus kardeslere bakiyorum da, hic o abi kardes sicakliklari kalmamis. o kadar korkuyorum ki bizim de oyle olacak diye. buyumek falan da istemiyorum. hayat ustume dogru kapanan bir kapan sanki ve ben ne tarafa kosarsam daha da dislerine takiliyorum.

Yazmak istiyorum haykırmak istiyorum öylece durmak istiyorum 
          Yoruldum hem de öyle böyle değil beni ne yordu onu da bilmek istiyorum neye yoruldum ne canımı yakıyor ne beni böylesine ağlatıyor herkes bişi söylüyor ama kimse sormuyor ben bile bilmiyorum ki bilmediğimi sana nası anlatıyım beynim bi o kadar bomboş bi o kadar dopdolu bense arada sıkışmış bir zavallı çok şey yapmak istiyorum ama bi o kadar da yapmak istemiyorum beni ikilem yordu ne yapacağım diye düşünmek yordu ben etrafını dinleyen onları mutlu eden ama kendine geç kalmış o palyaçoyum ben kendime çok geç kalmış bir zavallı ben kendini bile anlayamayan o acizim ben içine atıp da ansızın gülerken ağlamaya başlayan o deliyim ben hiçbir vasfı olmayan hiçbir haltı olamayan o aptalım ben ben bu böyle uzuyup gidiyo kurtulmak istiyorum ben kendime geç kalmak istemiyorum 

Çıkmaz bi sokaktaymışım gibi hissediyorum