"Bütün boşluk, bütün hüsran, bütün yeis.. Gözümde bir bulut, gönlümde bir his; Bu sessizlikte her şey sanki bir giz, Yalnızlık, her nefeste bin bir hüzün iz."
Sokak nobetciler8nin ozel bölümü gelmis. O kadar icim titredi ki paragrafin basini acinca hemen kapattim. O kitap benim icin cok ayri yerde ya. Ve o mutlu anilarini okudugumda icim öylesine titriyor ki tarif edemiyorum
Benim en büyük savaşım bu galiba. Biseyleri yanlış da yapsam veya kötü de olsa sonuçları onlar benim tercihimdi hayatımı başkası degil ben yaşadım ben tayin edebildim demek
Öyle de oldun böyle de ne geçti eline içi boş sözlerden başka? Kim senin hayatını tayin edebilir senden daha iyi? Insan isterse hayatı boyu fedakarlık yapar ve bu fedakarlıkları dillendirip ömrünü tüketir isterse de hayatını dilediği gibi yaşar sorumluluklarını alır ve yaşar bu hayatı. Hayatın boyunca acılarınla kıvranmak da senin tercihin hayatını iyi kötü yaşayabilmek de. Önemli olan o tercihin bize ait olduğunu kabul edebilmek.
+Aysel gitti.
-Onun için mi üzgünsün?
+ Yoo.
-Döner herhalde. Üzülme n'olursun.
+Dönse de fark etmez.
-Neden?
+Artik hiçbir şey eskisi gibi olmaz ki.
Bir kere gitti mi gitti.
Yüzüne baktğında hep bunu hatırlarsın