@bfslixie
O kadar bitiğim ki duygusal olarak gerçekten ama gerçekten içimde ki taşan duyguları bağırmak ve ağlamak istiyorum sadece. O kadar bitiğim. Sessizliğimi üstelemeyin istiyorum. Bırakın sessizliğimde bunalana kadar oturayım. Bırakın sessizliğimde kaybolana kadar oturayım. Bırakın. Sadece bırakın beni.
Nefes alamıyorum.
En güvenebileceği, arkamda bir dağ diye yaslanabileceği kişi senin ayağını kırınca anlıyorsun belki de cehennemin ne olduğunu.
Neyse.
Yanında yaşın 5 ikende onu istiyordun, 19 ikende onu istiyorsun.
Ama gene de daha ayağına baktırmamısken bir hastane bahçesinde yalnızken ve etrafında kimseyi tanımıyorken, o durumda olmana sebep olan insan için ağlıyorsun.
Soğuk. Sert. Kırık. Değersiz ve daha fazlası.
Neyse ki çarpa çarpa yosun tuttum da hissetmiyorum.
Uyuyamıyorum.
Bazen sadece ruha dönüsmek istiyorum. Ruhuma dönmek, ruhumu bilmek. Ne olduğumu, neyden olduğumu, ne için yaşamam gerektiğini, tinimi bilmek istiyorum. 18.5 yasındayım daha ama o kadar yorgunum ki acınası bir sekilde hâlâ buraya gelip burada içimi boşaltıyorum. Çok acınası. Çok kötü. Çok. Her şey aşırı çok. Bu kadar çok olmaktan çok yoruldum. Her şeyi denedim. Psikiyatrist, psikolog, terapist, yeni hobi, yeni semt, yeni şehir, yeni kişiler. Kendimi mi yenilemem lazım? Ne yapmalıyım? Eskisinden daha ketumum ama eski beni tanıyanlar yok artık. Ketum olmayanı görmüs olanlar yok. Belki benden, belki onlardan kaynaklı sebeple ama yoklar işte. Kime anlarsam ütopik geliyor ama yasadım. Her anlattığımı yaşadım. Kaldıramayacağım kadar.
Babasının kızı. Babası arada saçını okşamış, o bunu şefkat sanmış sonra bakmış ki babası ona hiç acımadan bağırıp, çağırabiliyor. Babasının kızı. Babası arada 'kızım' demiş ona ve o bunu sevgi sanmış sonra bakmış ki babası ona sadece işine yaradığında kızım diyor. Babasının kızı. Babası bir gün okulunu sormuş, o bunu babası onunla ilgileniyor sanmış sonra bakmış ki babası sadece notları iyiyse ve örnek bir çocuksa onunla ilgileniyor. Babasının kızı. Babasından ona yöneltilen ufak ilgi gibi bir şeye babası onu çok seviyor sanmış. Seviyormuş babası onu ama o babasının kızı bunu tam 18 yıl sonra fark etmiş. Babası yeni sevebilmiş onu. 18 yılın sonunda olan ise 30 saniyelik haftada bir yapılan telefon konuşmalarıymış.
Hayatımda eskiden kalan sadece 2 kişi var. Eski dediğimde 3 ay öncesi, yanlış anlamayın. Ben o kadar ben değilim ki önceden olsa yalvar yakar özür dileyerek tutmak isteyeceğim insanlardan ben uzaklastım ilk. Kaçtım yanlarından yamaçlarından. Nefes alamadım çünkü. Nefes alamadığım bir yerde durmam ne kadar doğru olurdu ki? Alamadım iste. Bir kez de onlar arka da kalsın istedim. Bir kez de onlar bensiz kalsın. Ben hep onlarsızdım. Yanımda olduklarını söyledikleri anlarda mutlulukla cıvıldar sanki hep yanımdalarmıs gibi hissetmeye zorlardım kendimi. Değillerdi çünkü. Yoklardı. Ben de yokum simdi. Bencillik mi? Evet. Biraz da benim bencil olmam beni kötü biri yapar mı? Bu kibir mi? Bilmiyorum. Kibri tatmadım hiç kendimde. Anlayamıyorum. Ben 2021'den beri geçmişe takılı kaldığımdan bahsediyorum bu hesapta. Yıl 2025, 2026'ya çeyrek var. Hâlâ 2021'e kadar olan zaman ve öncesine takıntılıyım.
Üzgünüm badis, olmak istediğin iyilik meleği yapamayacağım seni. Üzülme ama tamam mı? Senin de korunmaya ihtiyacın var. İyi kal. İyi ol. Aynadaki, kendine iyi bak.
Kayboldum ama zamanla kimseye ihtiyacımın olmadığını gerçekten gördüm. Zaten biliyordum ama onlarsız olmak istemiyordum. Gördüm ki ölüm yokmus sonunda ve gidenin yerine yenisi gelirmis.
Acı çekmekten mi hoşlanıyorum emin değilim, çevremdekiler beni hep gamsız bilir. Öyle miyim peki gerçekten? Sanırım artık hayatta ki amacım iyi bir insan olmakta değil. Verdiğim sözleri tutmadım çünkü hayat amacım öyle olsa, iyi bir insan olmak olsa, tutardım. Tutmadım. Çok oturmadı da içime açıkçası. Yine de bilemiyorum, nasıl biri oldum?
♡
Sevgili gök;
Bugün 16 Ekim 2025. Gidişinin tam olarak 3. Yılı. Seni özleyenler var, görüyorsun değil mi? Gör. Arada rüyalarına gir. Hiç özlemedin mi sen? Özlemissindir. Özlem giderin iste. Tamam mı? İyi kal orada.
Sadece yüzme bilmeyen mi batardı derin denizde?
Düşlerinin büyüklüğünde de batmaz mıydı insan?
Söylesene Veronika,
Aynadakine olan nefrette batırmaz mıydı insanı?
Çekmez miydi maviliğin derin sularına?
Söylesene Veronika,
Sen çırpındıkça seni daha da batıran sey değil miydi aynadaki?
Peki nefretin.. nefretini körükleyen de gene aynadaki değil miydi?
Söylesene Veronika,
Oysa sen çırpındıkça daha da battığın o mavilikte,
Oluşan köpüklerin beyazlığını,
Nasıl da yolun sonu sanmıştın.
Söylesene Veronika,
Kurtuldum sanmıştın ya,
Söylesene,
Seni batıranın sen olduğunu.
Veronika.