İnsan bazen tekrar düşünüyor kafasındaki sesleri, yaşadığı olayları ve yaşayacağı olayları. Bazen olur ya bir ses gelir her şeyden kaçış yolu gibi gelen bir çıkış yolu gibi gözükür intihar. Geçenlerde annem bir konu hakkında bir şeyler söyledi ister misin demedi öyle olacak dedi. Istediği şey hayatımı karartırken aynı zamanda da istediğim hiç bir hayale ulaşamamı sağlayacaktı. Eğer bunu yaparsa ona söyleceğim şey için biraz kendimi hazırladım aslında. Eğer hayalerimi yaşamayıp istediğim şeyi yapamayacaksam başkasının kulu köpeği olacaksam neden yaşayayım ki? Eğer öyle olsaydı büyük ihtimalle artık o istediği şeyleri yaptıramayacağı bir kızı olduğunu söylerdim. Aklımdan en kolay yöntem olarak teras geliyordu. 4 katlı bir ev karanlık arka sokak fark edilmez diye düşünüyordum. Akşam eve dönerken bir kaç kişiden belli bir süre önce konuştuğum bir arkadaşımın intihar haberini aldım. Dördüncü kattan atlamış sanırım bir arabanın üstüne düşmüştü; yüzünün paramparça olduğunu çünkü arabanın farına denk geldiğini söylediler. Kafasında ve vücudunda çatlaklar varmış. Benimle birlikte bir arkadaşım daha aynı anda duydu ben tepki vermezken şok oldu belkide bazı şeyleri kabullenince şaşırmıyor insan.