birakval

Belki sen hiç olmadın belki ben hep sarhoştum belki bu hikayede bir tek annem haklıydı.

Hiç hissetmedin kırgın olduğumu, hissettirmedim , hissettirmemde. Cenaze taşıyor gibi ölü ruh taşıyorum içimde. Köşeye geçmiş, yüzü duvara dönük bi çocuk gibi ağlayasım geliyor, bilmiyorsun.

Yokuşların sonunda yok oluşlar varmış, bilseydim nefes nefese koşmazdım.

Seni özlemeye utanıyorum. Sana özlediğimi söyleyemeyecek kadar bizi bitirmiş olmana da sen utan. Şimdi sarıl haksızlığının boğnuna ağla, ben kalbimin hatrına susacağım. Vurulan benim sen boşuna ölüyorsun.

       et pium desiderium*