A reader

Ya kendime bakıyorum da, hiç sormamışım; öğretilmiş ve ezberlenmiş kelimeler yetmiyor... 
          Peki bu işin aslı ne?

Samimiyet neydi ki? Bence en samimi, ikilemlerden uzaktı. Yada o dengeyi, o iklimeleri birlemekteki ahengi bulanlar, en samimilerimizdi. İtiraf edeyim ki, tüm çatışmalarım, içten ve dıştan, bundan ibaret. 

Was it me or them? Or was it okay that it’s not okay? And is getting used to it actually useful? 

“Suskunluğu konuşkandan, sabrı sabırsızdan ve şefkati de şefkatsizden ögrendim”
          -Khalil Gibran 

Gönül Yaram adına çokça teşekkür ediyorum ☆ Gönül yaralarımıza sabırla ve duayla kucak açmak duası ile 

لم نخلق لنرضي الخلق
          
          Yaratılmışları razı etmek için yaratılmadık

Kudüs kalbimin üstünde inçe bir tüldü; şimdi alınyazımız oldu...