Lin°

İkinci buluşma 
          16.01.26
          
          

Yurtdışında görevlendirilecek öğretmenler projesine başvurduk geçen hafta okuldaki bir kaç öğretmenle. 8 Şubat'ta sınav var ve ben bu konuyu benimkine birazdan anlatırım diyerek bir türlü fırsat bulamayıp -hem kendi yogunlugum hem de onun yoğunluğu yüzünden- anlatmadım ve unutmuşum tamamen. Şimdi okulda konusu açıldı da hatırladım ve ben bu konuyu nasıl anlatabilirim bilmiyorum. Vereceği tepkiyi de az çok tahmin ediyorum. :((

Her an, her saniye onu düşünmek... Düşlemek... :)'

İlk buluşma 
          06.12 

Çok mutluyum. Allah'ım. Sonunda koca bir evet aldım. Sonundaaaa. 

Yıllar sonra Ağrı'dayım. 17 yaşımdayken ayrıldım doğduğum topraklardan. Ve şimdi yıllar sonra tam anlamıyla 13 yıl sonra ilk kez bugün geldim. Çocukluk arkadaşım ilkokuldan liseye oradan üniversite, sonrası çalışma hayatim derken bütün hayatım boyunca yanımda olan yoldaşım İmren evleniyor. Yarın akşam isteme var. O çok heyecanlı ben ondan daha heyecanlıyım. Sanırım bir o kadar da üzülüyorum. 
          Bana sakın evlenme derdi. Sözümüzü ilk ben bozmuştum maalesef neyseki doğru yolu bulup geri döndüm ama şimdi o bozdu. Olsun o mutlu olsun başka birşey istemiyorum. Şimdi yarına odaklıyız. Bu arada benimkini de çağırmış İmren, bakalım gelir mi bilmiyorum. Yüzyüze tanışmadılar daha gelirse tanışmış olurlar. 

Bir saat aram vardı. Hikayemize bölüm yazayım dedim. Telefon elimdeyken ekrana düşen mesajla telefonum elimden düştü ekranın büyük bir kısmı kırık şuan. Ama olsun o mesajın güzelliğine değer,  değil bir telefon o mesaja ömür verilir. 
          
          06/11  -  10.25

Onu görmeye gittim geçen gün, bir daha göz göze geldiğimizde bir şey anladım; Hayatta en mutsuz olduğumuz an, akla ilk gelen şey, en mutlu olduğumuz andır. Mesela ilk göz göze geldiğimiz an, ona zarar vermiş olma ihtimalim yüzünden korkuyla ve tedirginlikle atan kalbim, bir özür meselesi için ilk tanışmanın heyecanıyla söylediğim sözler, ilk yemek, sonrasında devam eden sözde arkadaşlık, sevgiyle kurulmuş hayaller bir anda gözümün önünde belirdi. Onun gözlerine bir daha bu kadar yakından bakamayacağımı düşündüm. Bu yüzden son kez doya doya bakmak istedim. Telefonda anlattıklarımı duygularımı hissettiklerimi bir daha anlatmak bir daha anlatmak ve bir daha anlatmak istedim. En çok onu ne kadar istediğimi bilsin istedim. 
          
          Nasıl dayanabildin bu kadar zaman dedi bana 'nasıl dayanabildin. Bir daha hiç gelmeyeceksin sandım' dedi. O an anladım ki korkuları var. O akşam ilk kez yanında kalmam için ısrar etti. Batum'da kalmıştık birlikte ama hemen uyuyorduk. Bu defa ikimizde uyumadik konuştuk saatlerce. Zaman istedi, 'biraz zamana ihtiyacım var bizi önce hazmetmeliyim' dedi. Döndüm yine kürkçü dükkanına. O hastanede ben okulda. Beklemedeyim.
          
          Bütün zamanlar onun...

Arabamı otoparktan çıkardım nihayet. Bir sürü para verdim. :(
          Arabamı ilk aldığımda büyük batmıştım, yapma etme dedikleri halde kimseyi dinlemeden hem doktora derslerime odaklanıp hem de günlerce çalışıp biriktirerek aldığım arabamla -aradan 6 yıl geçti ve battığım yerden çıktım sanıyordum- yine aynı yerdeyim. Otopark ücreti ve araç bağlama cezası ruhsat ve korsan taksi saçmalığı derken yine sıfırdayım. 

Günler sonra yaklaşık yirmi gün sonra ilk kez bu sabah aradı beni. İlk başta açmayacaktım çağrısını ama derste telefon yasağı olduğu halde açtım. Hiç müsait değildim, zaten konuşamadım sesini duyunca. İçim titredi buz gibi hissettim o an. Dersteyim çıkınca ararım diyebildm sadece ve öğleden sonra dersim yok çıktım okuldan ama onu aramaya cesaret edemiyorum. :(