Zaman sanki kırıldı, akışını kaybetti. Sesler uzaktan geliyor, renkler solmuş gibi, hiçbir şey tam değil. İçimde bir uğultu var; kelimelere dökülmeyen, sadece derinlerde yankılanan bir sessizlik. Sanki elimde tuttuğum cam bir küre yere düştü ve bin parçaya ayrıldı, toplasam da eskisi gibi olmayacağını biliyorum. Ayrılık, sadece senin yokluğun değil, aynı zamanda bende kalan boşluğun biçimsizliği… Nereye dokunsam eksik, hangi yöne baksam bulanık. Bugün, kendimi bile tanıyamadığım bir aynanın karşısında gibiyim.