Raf

Bir zaman diliminde birleşti gölgelerimiz,
          Şimdi suskunluğun içinde yürür yalnızlık.
          Adını söylemeden dokunur anılar,
          Ve gitmek, görünmez bir zincir gibi kalır ruhumda.

Yanında gülen, arkanda fısıldayan… Sahte gülüşler, sessiz ihanetler üretir. Gerçek zamanla görünür; yüzler maskesiz, niyetler açık. Kimseyi kandırma telaşı, kendi ruhunu yorar.

Sana şüphe edeni bırak, sana şüphe etmeyene bak. İnsan doğrulukta huzur bulur, yalandan şüphe duyar.

Merhaba, öncelikle rahatsız ettiysem kusura bakma. Kayıp Yankı adında yayınladığım bir kitabım var, beğenirseniz okumanız, beğenmezseniz de oy vererek destek zerrenin beni çok mutlu eder. Teşekkürler. 

Hor görülmek.

Yeni başlangıçlara...

Bk finalinden sonra aglamamaya calisiyorum

Bazen insanın zihni, kendi içinde yankılanan seslerin dar sokaklarında kaybolur. Ne tarafa dönse, karanlığın içinden fısıldayan bir düşünce çıkar karşısına. Kendiyle konuşur, kendiyle kavga eder, sonra yine kendiyle barışır. Ama bu barış, kalıcı bir huzur değil; daha çok, fırtına öncesi sessizlik gibidir. İçinde dolaşan sorgular, hiçliği bile ağırlaştırırken, en büyük savaşın dışarıda değil, içeride verildiğini fark eder. Ve belki de insan, en çok kendine yenildiği zaman büyür.

İnsan bazen kendi gölgesinde kaybolur. Kimse görmez ama orada tüm acıları, umutları ve sakladığı sırlarıyla durur. Ve sessizce kendini tanır.

Oha ilk defa orenda okuyucusu gordum