ʳᵒˢᵃ

bugün doğmadı güneşim içim halsiz, saç tellerinde huzurla uyumak sanki.

mahperi'm. 

Sen varlıktan şımartılan çocuksun duygulardan ırak. Yokluğundayım yakın beni yoksul uykularda bırak. 

Sen yoksan bütün kapılar dışarıya değil, sadece kendi içimdeki o uçsuz buçaksız ıssızlığa açılıyor. Bir ses, bir iz, bir uyanış beklerken, varlığınla dolmayan her an yaşanmamış sayılan bir ömre ekleniyor.

Eskiden bakıp geçtiğim her şey, şimdi üzerinde uzun uzun düşünülmesi gereken birer ağır yüke dönüştü. Zaman, akıp gitmek yerine durup beni seyrediyor. 

İçimde bir sızı var, göğsümde büyür anne, koskoca bir şehirde, yalnızım yine anne.

İçimde hiç bitmeyen, durakları hep eksik kalmış bozuk seferler var. Ne tam gidebiliyorum bu hayattan, ne de gerçekten dönebiliyorum çocukluğumun o masum neşesine. Attığım her adımda, sırtımda o dikişleri patlamış eski valizin, yaşanmışlıkların o ağır ve keskin sancısını taşıyorum.

Herkes üzerimdeki bu yorgunluğun sebebini hayatın telaşı sanıyor. Oysa ben, senin için feda ettiğim hayallerin enkazını tek başıma taşımaktan bu hale geldim. 

Zamanın her şeyi iyileştirdiğine dair anlatılan o büyük yalana inandım. Zaman geçiyor ama acı sadece şekil değiştiriyor. Bir çığlıktan sessiz bir hıçkırığa, bir öfkeden derin bir kabullenişe dönüşüyor. 

Gökyüzüne bakıp seninle aynı yıldıza fısıldadığımız o geceler çok geride kaldı. Şimdi o yıldızlar bile bana yabancı, bana küskün. En sevdiğin oyuncağını avcumda sıkar gibi tutuyorum yokluğunu, canım yandıkça daha çok sahipleniyorum o boşluğu.