@bozukseferler
abla
çok güzelsin. telefonda abla sesin çok güzel diyişini unutamıyorum yemin ederim o kadar tatlısın ki
@bozukseferler hepsi hazir olsun okuyayim cok ozledim yazmani ama hala dun gibi hatirliyorum bolum yazmalarini
sen nerdesin sen hesabini mi devrettin?
İçimde bir sızı var, göğsümde büyür anne, koskoca bir şehirde, yalnızım yine anne.
Kavgalardan küslüklerden, yalanlardan dolanlardan, iki yüzlü dostluklardan, yoruldum artık anne.
İçimde hiç bitmeyen, durakları hep eksik kalmış bozuk seferler var. Ne tam gidebiliyorum bu hayattan, ne de gerçekten dönebiliyorum çocukluğumun o masum neşesine. Attığım her adımda, sırtımda o dikişleri patlamış eski valizin, yaşanmışlıkların o ağır ve keskin sancısını taşıyorum.
Bazı vedalar söylenmiyor, sadece iliklerine kadar hissediyorsun. Gözlerimi kapattığımda duyduğum o ray sesi değil, yarım kalmış hayallerin, geç kalınmış özürlerin kalbimdeki gürültüsü. Kimse bilmiyor, ben her gece biletini çoktan kaybettiğim o yorgun vagonlarda, tek başıma uyanıyorum.
Herkes üzerimdeki bu yorgunluğun sebebini hayatın telaşı sanıyor. Oysa ben, senin için feda ettiğim hayallerin enkazını tek başıma taşımaktan bu hale geldim.
Kimseye canım yanıyor diyemem çünkü bu yarayı, senin gülüşün için kendi ellerimle açtım.
Zamanın her şeyi iyileştirdiğine dair anlatılan o büyük yalana inandım. Zaman geçiyor ama acı sadece şekil değiştiriyor. Bir çığlıktan sessiz bir hıçkırığa, bir öfkeden derin bir kabullenişe dönüşüyor.
Gökyüzüne bakıp seninle aynı yıldıza fısıldadığımız o geceler çok geride kaldı. Şimdi o yıldızlar bile bana yabancı, bana küskün. En sevdiğin oyuncağını avcumda sıkar gibi tutuyorum yokluğunu, canım yandıkça daha çok sahipleniyorum o boşluğu.
Bir kız çocuğunun sığınabileceği en güvenli liman senin o hesapsız gülüşündü. O limandan kovulunca, açık denizlerin o hırçın dalgalarında tek başıma yaşlanmayı öğrendim. Demir attığım her yer biraz daha sen, biraz daha eksik.
Dünya malında gözüm yoktu bilirsin. Ben avuçlarımı sadece senin için açtım semaya. Tanrıdan tek dileğim sendin. Varlığını hissetmek, nefesinin havaya karıştığını bilmek benim cennetimdi. Şimdi ise kapıları yüzüme kapatılmış bir mabedin önünde bekleyen yolcu gibiyim.
Söyle bana, ellerinde mutluluğum varken onu benden esirgeyen birine, beni bu ayaza terk eden birine kırgın olmam saçma mı?
Dua diye avuçlarıma bıraktığım her kelime, göğe yükselmek yerine kalbimin derinliklerindeki o ıssız kuyuya geri düştü.
Kaderim, çiçek açmak için çırpınan bir fidanın, köklerinin altına serilmiş taşlı bir toprak gibi, filizlenmeme izin vermeyen o sessiz direnişi sürdürüyor.
Cennet senin kollarındı. Kollarında yaşlanmak isterdim. Tanrı’ya kalırsa kahve gözlerine bakmak bile günah. Peki ya ellerinin bana uzanması? Bir şehre yürüyerek varmak kadar imkansız mı sahiden?
