bringmewhereallends

Savaşım biteli 5 gün oluyor

Bütün bu curcunanın içinde eriyip gidiyorum.Son iki aydır kimim, neredeyim veya ne yapıyorum hiçbir fikrim yok.Bu belirsizlik beni bir bütün olarak yutuyor, benliğimi benden tamamen çalıyor.Kahve ve stres üzerine bir tutam yaşam diyelim mi o zaman? 
          Biraz da yalnız hissediyorum aslında.Yani bazen çevremdekileri sürekli dinliyormuşum da anlatma sırası bana gelince terapi seansımız bitiyor gibi.Yakın arkadaşım dediğim insanlar bana hatrımı sormak yerine daha çok sorunlarını boşaltacak bir yer arıyorlar— o yer benim.
          Az biraz herkese öfkeli hissediyorum.İçimde reflü gibi yükselen bu öfkeye yenik düşeceğim diye ödüm kopmuyor değil, sadece sessiz kalmak zorunda kalıyorum.Bütün hayatım boyunca olduğu gibi.
          Çoğu zaman soruyorum kendime sesini kim çaldı diye, cevabı düşünmeden hatırlıyorum yeniden. Misal yavaş yavaş beni içten yiyip bitiren herkesin adını yüreğime yazmışım siyah mürekkep ile.Bazen her şey öylesine trajikomik geliyor.En çok da unuttuğumu sandığım anlar lanetim olduğunda farkına varıyorum ki zihin unutsa dahi yürek hep hatırlıyor.Oysa dilerdim ki, benliğim dahil her şeyi unutuvereyim, kendimi yeniden inşa edeyim ve kendime yeni bir aile edineyim(hem mecazi hem de gerçek anlamda)
          Kısacası bu acınası hayatta çırpınmaya uzun bir süre daha devam etmem gerekiyor gibi görünüyor.Yalnızca üşüyorum ve bilirsin ki “ when it’s cold I’d like to die - Moby”

Zamanın tozları altında gittikçe küçülüyorum birnevi.Dünya dönmeye, zaman akmaya devam etse dahi hayattan ve gerçeklikten kopuk bir şekilde geçiriyorum günlerimi.Belki de bütün bunlar acının artık derime batması değil de kanımı uyuşturup, gözyaşlarımı dondurmasındandır.
          
          Korkmamak elde değil.İçinde sıkışıp kaldığım bu melankoli döngüsü ya bir illüzyondan ibaretse diye ödüm kopuyor.Fakat hissettiklerim yüreğimi bu denli sızlatırken bir hiç uğruna ağıt yakamam ya?
          
          Her şeye rağmen tam acıya bağışıklık kazandım dediğim an, hayal dünyam yerle bir oluyor, ve ben bu döngünün en günahkâr mahkumu oluyorum.Hayata tutunmak adına sevdiğim ne varsa tırnaklarımı geçiriyorum onlara ki ellerim ve yaşama isteğim kayıp gitmesin benliğimden.Çabalarımın nafileden ibaret olduğunu, tırnaklarımın çoktan kırılmış olduğunu gördüğümde anlıyorum.Haliyle, ne kadar gri beyaza boyanmış dünyamı renklere bulamayı denesem de, her şey de olduğu gibi bunda da başarısız oluyorum.
          
          Bu pes ettiğim ilk anlardan biri değil adım gibi biliyorum.Pes etmek benim için hiçbir zaman bir seçenek dahi olmamışken artık tek seçeneğimin bu olduğuna inanmaya başlıyorum.İçimdeki çocuğun başı okşanana dek öksüz olduğuma inanıyorum.
          
          Halbûki sevgi ve şefkati ucundan bile hissetsem, senelerdir açamamış bir çiçek gibi içinden çekip çıkabileceğim bu döngüden.
          Bunu da en iyi ben biliyorum.Boğulurken dahi batacak olmamı bilmeme rağmen içimdeki Umut tohumuna kapılıp gidiyorum.

Nefes almak çok zor.Varoluş ve yokoluş arasındaki ince çizgide sıkışmış benliğim

Can yakan aşktan ziyade takıntı fikrimce..veya sevilmeye duyulan açlık.Benim durumumda hangisi benim sorunum emin değilim fakat boğulmaya başladığımı hissediyorum.Sürekli senin hakkında düşünmek, ufacık bilgilerle noktaları birleştirmeye çalışmak sanki bu saatten sonra bir önemi varmış gibi…Canımı acıtıyorsun.Keşke seninle hiç tanışmasaydım dediğimde kastettiğim şey sana olan aşkımın bana çektirdikleriydi.İnci,çok yoruldum biliyor musun?Sürekli boş kürek çekmekten, sevilmek istediğimde ilk sana koşmaktan çok yoruldum.Zira sen yaralarıma merhem değilsin aksine izlerini tenimin derinliklerine daha çok kazıyorsun.
          
          Yanımdaki dedin.Ayrılalı 6 ay oldu ve sen bu süreçte bir başkasına mı koştun?Hem de bana bir zamanlar ortaokuldan arkadaşım diye anlattığın benim sevmediğim o kişiyle?Sen ona bizden bir kere bile bahsetmedin…
          
          Bencilsin demiştim zamanında sana.Bunu söylerken dahi kendi sözlerime inanarak söylememiştim,öfke patlamasıdır diye düşündüm.Fakat gerçekten bencilsin biliyor musun?İki insanın sevgisiyle aynı anda oynayacak kadar bencilsin.Bu o kadar mide bulandırıcı ki seni ne kadar özlersem özleyeyim artık seni istemiyorum.Sana aşık da değilim zira kalbimi bu denli kırmanın haddi hesabı yok ve beni incitmene yeteri kadar izin verdim.Şimdi ise avuçlarımda kalan bir avuç öfke ve kırgınlık, sevgi kırıntılarını hissetmiyorum dahi..
          

Gelişi güzel bir yaz akşamı.Yalnızca geçmişimi sorguluyorum.İnsanın bazen yalnızca ardına bakmadan kaçmayı istemesi yetmiyor, varlığını silmek istiyor.Geçmişim sürekli yakamdan yakalıyor beni bence mutlu anlarımı.Yorgunum,fakat yaşamak demek bu değil midir zaten?

Yılı yarıladık bile.Zaman resmen toz olup rüzgara karışıyor.Bu Haziran’ın bitmesini dört gözle bekliyorum.Başarmak zorundasın.Yüzmeye kararlı olduğun bu deniz de, hiç çabalamamışsın gibi boğulamazsın.Lütfen,pes etme.

Sahte aşklar ve aptal aşıklar

Eylül ve Ekim üzerimden geçti,Kasım her zamankinden kat ve kat daha sisli geçecek gibi görünüyor.Yılın yitmesine son 2 ay var.

Yıldızsız berrak bir gece..