Dün gece yarısından sabah dörde kadar babamın hayat derslerini, sevgilim olursa beni çekip vurmaktan çekinmeyeceğini, güvenini kaybettiğimi ve ilk hatamda (sevgilisi olan kızlarla arkadaşlık etmek de dahil) okuldan alacağını, bizim okuyp kendi özgürlüğümüzü elimize almamızı istediğini, onun istediği şekilde evlendiğimiz takdirde her halükarda arkamızda durup kimsenin bizi ezmesine izin vermeyeceğini falan dinledim.... Adam dört saatlik konuşmasında söylediği hiçbir şeyde kendiyle çelişmedi ve ben bu adama hayran mı olsam yoksa nefret mi etsem yine bilemedim. Bu yüzden ona uzağım işte. Ondan nefret edemiyorum. Gözünü kırpmadan beni çekip vurabileceğini söyleyen adamdan nefret edemiyorum. Tam kalbim soğuyor diyorum sonra bir söz söylüyor bir bakış atıyor ne bileyim ufacık bir şey yapıyor ben yine babasına aşık o kız çocuğu oluyorum. Dünki o konuşmada beni öldğrebileceğini söyöemesine rağmen geceyi yinr babasını seven bir kız olarak bitirdim ve bu o kadar yorucu ki... Bana ilerdr ne şekilde evlenebileceğimi eşime nasıl davranmam gerektiğini anlatırken baba benim sevdiğim öldü diyip onun dizinde ağlayamamak o kadar koydu ki... Kalbim yoruluyor. Kalbim hiç olmadığı kadar çok yoruluyor ve ben hiçbir şey yapamıyorum.
