Merhaba öncelikle panona davet ettiğin için teşekkür ederim:) bu yazıyı sadece içimi boşaltmak icin yazıyorum. Sonrasında silebilir/yok sayabilirsin.
Ben birine aşık oldum uzun zaman önce,öyle abartılı birşey değildi gözümde ya da mükemmel değildi. Ama ne acıdır ki kızın değerini gidince anladım,onu ben ittim ve sonrasında gittiği için de suçlayamadım,bugün o kız gideli tam dört yıl doldu. İnsanlar bazı şeyleri hafife alıyor gibi geliyor bana ben bazen kendimi hiçbir yere ya da hiçkimseye ait hissedemiyorum nasıl desem birinden tavsiye alsam ya da ricada bulunsam yük olacağım gibi hissettiriyor,komik olan kısım hayatımdaki herkesin -ciddi anlamda herkesin- derdini tek tek dinleyip onlara çare vermiş olmam. İnsan diyor ki kendi kendine etrafında kimse kalmayınca 'ee,ne oldu şimdi?' İyilikleri karşılık bekleyerek yapmıyorum elbet ama bazen insan tutunacak bir dal arıyor. Sonuç olarak hepimiz insanız,iletişim kurmak ne kadar zor olabilir? Vicdan azabı çekmeme sebep olacak bazı hatalar yaptım sonra,birisini kendi çıkarlarım için kullandım ve bunu fark edince ondan uzaklaştım,sonuçta hiçbirimiz toz pembe değiliz.Tabi yaptığım hatayı o kızı unutamayacağımı fark ettiğimde fark ettim.
Ben o kızı çok özledim,hatta biliyor musun geçenlerde ona bir mesaj attım ama beni unuttuğunu açıkça belli eden bir karşılık yazdı işte asıl o zaman yüreğim yandı,Yanlış düşünebilir,anlayabilir hatta yanlış yapabiliriz.Ama yanlış hissedemeyiz.
Nasıl oluyor,vakit bir türlü geçmezken yıllar hayatlar geçiyor?
Ama işte öfkesi geçince insan herşeyi güzel hatırlıyor. Sonuç olarak bazı şeyler düzelmeyecek,bazı hatalar geri alınmayacak ve bazı sözler hiç söylenmeyecek.Bir treni kaçırmak ancak peşinden koşarsan acı verici olur.
Sanırım artık kimseden bir beklentim yok,tek gayem içimi döküp rahatlamaktı.Buna müsaade ettiğin için teşekkür ediyorum ve iyi geceler diliyorum <3