burdenofyouthv

ben hiçbir zaman sert bir insan olmadım ama hayatımda da sertliğe mahrum kaldığımı hiç söylemedim.

en yakın arkadaşım dediğim kişinin ilişkilerini bozarken yaptığı o "verdiklerini sayma" aşaması bana da oldu şimdi.
          
          bundan nefret ediyorum. karşısındaki kişiyi anlamadan etmeden elinde olan her şeyi verip sonra verdiklerini sayıp karşılık bekliyor. ve bunu da hayatına girip ona dokunan herkese gözün kapalı yapıyor.
          
          bunun sırasının bana da geleceğini bildiğim için her zaman dikkat etmeye çalıştım ama o kadar ileri gitti ki şimdi bunları dinleme sırası da bana geldi.
          
          kendi sınırlarını ve başkalarını anlamadan her şeyini verme gayesinde olan insanların o kadar da iyi niyetli olmadığını ve kendi tatminine odaklı olduğunu, bunun da bana iyi bir tokat olduğunu buraya yazmak istedim.

bana ailen bile vermiyordu bu çabayı. hep kendi okuduklarını, anladıklarını tekrar etmekten başka.
          
          en yakın arkadaşımdan da aynısını görmek şaşırtmamalı beni.

duygularımı ifade edemiyorum, kendimi her zaman yanlış kişiye gülümser ve kibar olurken yakalıyorum, kimsenin gözlerinin içine bakamıyorum, yeterince memnuniyetimi belirtmiyorum, cesur değilim, teşekkür etmeyen ihmalciyim, yanlış şeylerin içini dolduruyorum, dürüst olmaktan korkuyorum, yalaka olabiliyorum, bana edilen iltifatlardan dolayı çıplak hissediyorum, doğru gidilen yoldan sapabiliyorum, istemediğim ilişkiler yapıyor ve suratsız geziyorum, insanların mutsuz anlarını bunu ortaya çıkaran ben olsam bile dinlemeye katlanamıyorum, empatik olmayı seven biri değilim, başkasının benim için mutlu olmasını sevmiyorum, yarıda bıraktıklarımı yazamıyorum, yaşamıyorum, nefretimi dindiremiyorum, unutulmaması gereken her şeyi hızlıca unutuyorum, değer veremiyorum, açıklama yaparken ajitasyon yapıyorum, güzellik isterken güzelliği sunamıyorum, eskiye geri dönemiyorum, her şeyden çokça korkuyorum, zayıf olanı ben de ezebiliyorum, karanlık taraflarımla yüzleşmek ve düzeltmek istediğimde kendimi sabırsız ve bıkmış buluyorum, gerçek bir insana yük olacağımı ve tamamen yanlış okunacağımı sanıp yapay zekaya dertlerimi anlatıyorum. ben buyum. ben her zaman iyi olmuyorum, kötü bir insan da olabiliyorum ve bu farkındalık beni haklı yapmıyor.

bazen neden bu kadar önemsiz ve değersiz hissetirildiğimin nedenini çok iyi anlıyorum.

keşke sana mesaj atabilseydim, istediğim şeyleri içim burkulmadan söyleyebilseydim.

ilk başlarda senin için basit bir kız olduğum zamanları hatırladığım her an gülüyorum çünkü çok normaldin, ama sonra beni daha çok fark ettikçe gözlerini çekememeye başladın. bu daha da komikleşti. sana baktığımda kaçırdığın kocaman gözlerini unutamıyorum.

seni anlatmayı seviyorum, ama dünyanın en alçaltıcı deneyimi.
          
          senden bahsederken deli gibi görünmeden edemiyorum. pratikte hiçbir şey yaşamadık. sadece kaçamak bakışmalar ve onların kimyaları var. ve bunları da canlandıran biziz. başka kime anlatsam anlar ki? yine de insan değil miyim, paylaşmak istiyorum bunları.

seni tam karşımda gördüğüm anı her hatırladığımda deli gibi ağlamak istiyorum. bu şansı sonunda yakalayabildiğim için. beni nasıl kolayca kazandığın için. seni hala istememi bir gizemden çıkarıp her şeyi fark ettirdiğin için. on defadan dokuzunda seni seçebilme ihtimalim için.

o kadar güzelsin ki, o kadar güzelsin ki ağlamaktan başka bir şey yapamıyorum ve bu geceleri nasıl unutacağım bilmiyorum.