byunpiggy
ငါ အိမ်က ထွက်သွားတော့မယ်ဆိုတော့
ငါ့အဘွားဟာ ငိုတယ်။ ငါ့ကို ချော့တယ်၊
မနက်မိုးလင်းတိုင်း နှစ်ရာကျပ်ပေးမယ်
အဘွား မသေမချင်းတဲ့။ အသုဘရှိရင်
ဖဲရိုက်ဖို့သပ်သပ် ပေးဦးမှာတဲ့။
အဘွားချက်တဲ့မုန့်ညှင်းစောဟင်းရည်
မသောက်ရပဲနေနိုင်လို့လားတဲ့။ အဘွားကို
မဂ္ဂဇိန်ဖတ်ပြဖို့ ငါ့သား မရှိလို့
မဖြစ်ဘူးလေတဲ့။ ဂစ်တာတီးပြရဦးမှာလေတဲ့။
ငါမမှတ်မိတော့တဲ့ငါ့အကြိုက်တွေ
တတွတ်တွတ်ရွတ်လို့ပေါ့။
ငါက ငယ်ရွယ်တော့မိုက်မဲခဲ့တယ်။
စောက်သုံးမကျတဲ့ စာအုပ်တချို့
ဖတ်ပြီး စွန့်စားချင်လွန်းခဲ့တော့ကာ
နှင်းတွေ ပိန်းပိတ် အောင် မှောင်နေတဲ့
မနက်ခင်းတစ်ခုမှာ မြင်းလှည်းပေါ်တက်ပြီး သင်္ဘောဆိပ်ဆီထွက်သွားခဲ့တာပါပဲ။
မြင်းလှည်းနောက်မြီးလေးကို ကိုင်ထားတဲ့
အဘွားက ဘုရားစာတွေ ရွတ်ပေးနေခဲ့သေး
သလား ဝိုးတဝါးရယ်။
အဖွားဟာ တစ်ဘဝလုံး ထမင်းချက်တယ်
အဖွားဟာ အမြဲမီးမွှေးနေတော့တာပဲ။
(ဝေးခေါင်)
နှစ်ချို့ တချို့ကြာတိုင်း ငါပြန်လာတယ်။
ငါ့အဘွားဟာ မီးဖိုထဲကမထွက်ဘူး၊
ငါမပြန်မချင်းပဲ။ ငါ့စွန့်စားခန်းတွေကို
တမေ့တမော နားထောင်တယ်။
လန်ဒန်ဆစ်ကလက်လေး တဖွာဖွာနဲ့
ငါ့မြေးက ဇာတ်လိုက်ပဲလို့ ငါ့ပုံပြင်တွေဆုံးတိုင်း
မှတ်ချက်ချရင်း ကျေနပ်နေပြန်ရော။
အသည်း နှလုံးမရှိတဲ့ ငါက ထပ်ထပ်ပြီး
သူ့ကို ပစ်ထားခဲ့ပြန်တာပါပဲ။
ဒီတစ်ခါ ငါ့မြေးပြန်လာရင်
အဘွားရှိချင်မှရှိတော့မှာပါလေ
လို့ ဆွေးမြေ့မြေ့ကြီးပြောပေမယ့်
အသည်းမာတဲ့ ငါက မျက်နှာကျက်က
မီးလုံး တွေကို ငေး ကြည့်ရင်း
မျက်ရည်ဝဲနေတာကို ကာကွယ်နေကျပေါ့။
[ ပါပီယွန် ]
" ငုံးအိမ်ကျူလ ( ဗန်းမော်ဗားရှင်း/မှ ) "
- Pic From Pinterest "