මට සතුටු හිතිච්ච වීකෙන්ඩ් එකක් මේක.
නුවර බුක් ෆෙයා එකට යනවද නැද්ද කියලා මට හරිහැටි ශුවර් එකක් තිබ්බෙ නැති හේතුව තමයි පහුගිය මාස පහක විතර කාලෙ මම මිග්රේන් වලට බෙහෙත් ගන්න ගමන් හිටියෙ. ඉස්සර පුලුවන් වුණාට දැන් පොඩ්ඩක් දුර ගමන් යන්න අමාරුයි ඔලුව රිදෙන්න ගන්න නිසා. ඒත් කවීශ අයියා සතියකට කලින් කතාකල්ලා 'යමු යමු මේක කලින් වතාවට වඩා වෙනස් අත්දැකීමක් වෙයි' කිව්වට පස්සෙ මට කුතුහලයක් එක්ක ආසාවක් ආවා නුවර යන්න.
අම්මා ඉස්සෙල්ලම කිව්වෙ 'මේ වතාවෙ ඔයා, ඔයා විදියට යන්න'
මම හිතන්නෙ ඒක මම ගත්ත 'පොඩියට වගේ පෙනුණත්' ලොකු තීරණයක්.
ඒක මම මේ 'අවුරුදු විසි දෙකේ මම' වෙනුවෙන් ගත්ත තීරණේකට වඩා 'අවුරුදු දහ අටේදි සේපාලිකා ලිව්ව මං' වෙනුවෙන් ගත්තු තීරණයක් කිව්වොත් හරි. මොනව වුනත් මේ වතාවෙදි මගේ වටේට හරිම ආරක්ෂාකාරී හැඟීමක් ගේන මිනිස්සු එකතුවෙලා හිටියා මාව දිරිගන්වන්න.
කේසීසී එකට අඩිය තියද්දි මගේ පපුව ගැහෙන වේගෙ එළියටත් ඇහෙන්න ඇති. මම බයෙන් බයෙන් ගියේ. මොනව වෙයිද, කවුරු එයිද, නැත්නම් කවුරුත්ම ඇවිල්ලා නැතිවෙයිද කියලා අමුතු අමුතු දේවල් හිතෙන ගමන් මම හිටියෙ.
ඒත් ස්ටෝල් එකට ගියහම, ඔන්න පොඩ්ඩක් ස්ටාෆ් එකේ දන්න අයගෙ මූණු දැක්කහම මට හොඳ හැඟීමක් ආවා මේ වැඩේ ගැන. මම මුලින්ම අත්සන් කරන්න ගත්තු පොතේ අයිතිකාරි ලස්සන අහිංසක ගෑණුළමයෙක්. එයා පුදුමෙන් හිටියෙ මං වගේම. ඒත් මොකක්දෝ ළඟ හැඟීමක් දැනුණා මට මාව මුනගැහෙන්න ආපු අය දැක්කම. මගේ අත පෑනත් එක්කම වෙවුලනකොට මම එයාගෙ අතින් අල්ලගත්තා මගේ බය නැතිවෙන්න.
අපි දෙන්නටම හිනා!
ඊටපස්සෙ ගොඩක් ගොඩක් ගොඩක් ගොඩක් ලස්සන මනුස්සයො මට මුණගැහුණා. අපේ කතාබහ, ආදරණීය වැළඳගැනීම්, සතුටු කඳුළු, පුංචි විහිළු ; කෝපි වලින් පෙඟුණ ඩයරි පිටු අස්සෙන්, සේපාලිකා සුවඳ පැටළිච්ච පිටු අස්සෙන් ගලාගෙන ගලාගෙන හදවතේ උණුසුම්ම 'ඇස් පියවෙන්න මොහොතකට කලින් මතක් වෙන්න ඕන සතුටු මතක' අස්සට ගුළි වුණා. ඒක හීනයක් වගේ ලස්සන හැන්දෑවක්
නුවර පාරවල් දිගේ ඇවිදගෙන යද්දි මට දැනුනෙ පුදුම තරම් නිදහසක්. මාව පහුකරන් ගියපු හැම දෙයක් දිහාම මම ආදරේ පිරිච්ච ඇස් වලින් බලන් හිටියා මට මතකයි. නුවර ගෙදර ආපු ගමන්ම මම ආච්චිඅම්මට කෝල් එකක් අරන් වෙච්ච සේරම කිව්වා. ආච්චිඅම්මත් ඒවා අහලා සතුටුවුණා හුඟක්.
මගේ ඩයරියේ කාලෙකට පස්සෙ ලස්සනට ලියවිච්ච පිටුවක් ඒ.
මාව මුණගැහෙන්න ආපු, එන්න ආසවෙන් ඉඳපු, දිරිගන්වපු ඔයාලා හැමෝටම ස්තූතියි.
ආදරෙයි