✨

Kimsenin yaşantısını beğenmedim. Kendime uygun bir yaşantı da bulamadım.

Yoğun bir koşuşturmanın içinde kaybolmuş gibiyim.
            Anılarla bulanmış aklım ne olup bittiğiden bir haberdi.
            Çığlık atıyordum, bağırıyordum çekip kurtarsınlar beni bu hiçlikten diye.
            Ama kimse ne duyuyordu ne de dönüp bakıyordu.
            Ve o zaman fark ettim bu koca hiçliğe mahkum olduğumu.
            Ve o zaman hissettim haykırışlarımın hiçlikte yok olduğunu.

Üzgün insanlar sürekli öteki insanları mutlu etmeye çalışırlar.
            Çünkü onlar değersiz hissetmenin ne kadar "berbat" bir şey olduğunu bilirler.

` 22.07

Bugün sana son kez elveda diyeceğim. Gözlerimin içine bak ordaki büyük boşluğu görebiliyor musun?

` 00.51

Mutlu olmayı yarına bırakmak, karşıya geçmek için nehrin durmasını beklemeye benzer. Ve bilirsin, o nehir asla durmaz.

Yarın öleceğimizi bilsek, tüm kırgınlıkları unuturuz; ama biz sonsuza kadar yaşayacakmış gibi kırıcı ve gururluyuz.

Dünyada hiçbir şey, hiçlik kadar insan üzerinde daha fazla baskı yapamaz.
            - Stefan Zweig

Dünya dönüp, hayat soluk alıp vermelerimiz arasında akıp giderken biz yaşlanıp, tükeniyoruz. Mutlak sonun ayırdında olmadan gereksiz ayrıntılar içinde ya da yersiz korkuların zayıflığında kaçırdıklarımızın pişmanlığı yakamıza yapışabiliyor.