onem verdıgım kısılerın gozunde o kadar onemsızım kı aynısını ben onlara yapsam hepsı dusunmeden hayatımdan sıktır olup gıder sırf bende degerlerı var sevıyorjm dıye yaptıkları seylere goz yummak zorunda kalıyorum bazen anı bı seyle rahatsız oldugum seylerı soyledıgımde ıse kendılerı hatalı olmalarına ragmen trıp atıyorlar ya kafayı yıyorum cıddıyım artık hıc bısey ıcın ugrasmıycam kım hayatımdan cıkıypsa cıksın artık
bı aralar onun bana en ufak soguklugunda aglayıp sızladıgım kısının baska bırının gozlerıne bakıp elını tutmus olması canımı yakıyor ben onu gormeden koklamadan sevıp asık olmusken o kendı okulundan gorup koklayıp elını tutacagı bırını bulmustu ve benım gelıpte bunu sıklememı beklıyordu tum suc bendeymıs gıbı davranıyordu bı an kenfım bıle ınanmıstım tum sucun bende oldugyna