ｪ.

dindarlığınızı tanrıya gösterin 

paramparça hayatlar bu tablo fazla karanlık
          can çekişir balıklar içinde güneş yalancı
          pek de zifir değildi göz kapaklarımı kararttım
          bu canavarı ben yarattım belki biraz abarttım
          sen semanın ellerinde kanatlanarak açardın
          o gözlerini ben derinde denizlerine dalardım
          hep bi hüzün ezberimde kalan sarıya çalardı
          hiç tereddütle gelmedim emindim ışığı kapattım
          hırsımdan delirdim evet bileklerimi kanattım
          çek ellerini uzak dur istesem ben de sarardım
          sen görmek istedikçe gözlerine doldu karanlık
          ben yazmak istedikçe sayfalarıma bi dolu kan aktı
          kaldırım izin verirse sokaklarda payına düşer
          izbe yollarında idam hem de boyna halatsız
          deli sanırlar uzaktan izleyenler bu savaşta
          arkandakiler değil karşına aldıkların kadarsın
          kafamın içinde yıldızlar
          tavana bakıyorum bu geceyi saldırgan geçinip
          aklın varsa delir
          bırak olmayı birisi

evvel sokağına düşse yağmur pûr-i pâktın,
          bu dem üzerine kış yağsa yine simsiyahsın

leylâ, solmuş çiçekler büyümez, biliyorsun

kafatasımın pramparça olmasını, gövdemin yarısının buz gibi bir suda kırıklar ve yaralar içinde çürümesini duymuyorum da, gövdemi terk etmek için çırpınan ruhumun derin azabını hissediyorum. sanki bütün âlem benim içimde bir yerde sıkışarak daralmaya başlıyor.

gittim, caz dinledim. duke ellington’ın plağıyla kendilerini kesen kadınları gördüm… benim adım yok. çünkü ben yokum. delirdim. yetmedi.
          delirttim. iğrendirdim. dünya bendim. acıyı inceledim üniversitelerde. üç ayrı okulda, üç yıl. sonra acıttım akademik kariyerleri ve tabiî ki kendiminkini. ne çalışmak, ne de bir işe yaramak. hiçbirine inanmadım.
          ben doğdum! oysa güneş batıdaydı. ben geceye geldim. aya misafir oldum… bunları söylüyorum çünkü anlatılacak başka bir hikâyem yok. zaten yazma işlerinde de hiç başarılı olamadım. ben daha çok, fırça ve boyalarla ilgilenendim. ve dünyaya bırakabileceğim bir miras yok.
          bütün değerleri iyi bir pizzanın üstüne içtim…

çiçekli şiirler yazmama kızıyorsunuz bayım
          bilmiyorsunuz. darmadağın gövdemi
          çiçekli perdelerin arkasında saklıyorum.
          karanlıkta oturuyorum. ışıkları yakmıyorum.
          çalar saat zembereği boşalana kadar çalıyor
          acı veren bir sevişmeyi hatırlıyorum.
          bir bıçağın gereksiz yere parlaması bu.
          yıllardır kendini bulutlarda saklayan illegal bir yağmurum.
          bir yağsam pahalıya malolacağım.
          ben bir bodrum kat kızıyım bayım
          yalnızlıktan başka imparator tanımaz bodrumum
          bir süredir plastik vazolar gibi hiç kırılmıyorum
          kakat korkuyorum. birazdan da
          kırk üç numara ayakkabılarınızla
          bahçede oynayan çocukların üstüne basacaksınız
          bu iyi olmaz bayım!

dedim, biz bu dünyayı değiştirebilirdik
          dedi, eh be yavrum giydiğin pelerin uçurmuyor seni

onlara füsun ile yaşadığım mutlu saatleri hatırlatan teselli edici şeyler gibi değil, ruhumda esmekte olan bir fırtınanın elle tutulur uzantılarıymış gibi bakardım bazen.

kelle kesildikten sonra, saçların ardından ağlanır mı?