canimincani

güzel çiçeğim. 

gül güzeli.

korkma 

beni korkutuyorsun.

bu kadarı yeterli güzelim fazlası ağır gelir

her odasında hayatın coşkuyla yankılandığı, duvarlarına neşeli hatıraların asıldığı o kalabalık evin kapısından içeri sızan tek şey, ancak benim gölgem olur. başkalarının ellerinde rengârenk boyalarla şekillenen bir tablo varken, ben o tuvalin hiç boyanmamış, bomboş ve unutulmuş kenarındaki tahtayım. onlar birbirine sımsıkı sarılmış bir ormanın dalıyken, ben rüzgârın kökünden söktüğü, topraksız kalmış kuru bir yaprağım. herkesin sesinde yankı bulan o güzel ezgiler, bana çarpıp sessiz bir duvara çarpar gibi yere düşer. bir başkasının hikâyesinde başrolken, kendi hayatımın sahnelerinden bile kovulmuş gibiyim. güneşin doğduğu günlerde bile üzerime sinen o yalnızlık ayazı, ruhumun tenhasına öyle bir kuruldu ki biri bana sevgiyle baksa, o bakışı bile bir serap sanıp ürküyorum. anlıyor musun? ne olur anlama, dokunma bu enkazıma... acının kime nasıl sığındığını görsen, kendi yüreğinin sesine ağlarsın.

oysa bu kadarını hak etmiştim, ben hakkımı çok çaldılar.

derken, gideceğinden bahsediyor batuhan kordel. ben ise hissettirmeden, farkettirmeden gideceğim her yerden, herkesten.

barışmayacağız.

geri dön.

yalan söyledim.

bir kalbi yormak kolay; ama bir daha umut ettirebilmek imkânsız. ben şimdi umut etmeyi unutmuş bir kadınım, seni hatırladıkça kendime küserim.

ne güzel anlattın. 

bir çok acı.

dört ses.