Anonim

Narkoya benzettim

Aşığım sana anlatamıyorum

Üzüntümün öfkeyle çıkmasından nefret ediyorum

İçimin en içinde bir şeylerin beni terk ettiği ve her şeyin delik deşik olduğu saatlerdeyim bir yamaçtan düşmüş ve ben düşmenin inceliğinde kalmış gibiyim kalkmaya çalışmadan bir şeyleri sevmeye çalışmış olmanın mahrumiyetindeyim ama hâlâ seni sensizliğinde dahi yazan yine benim bu acının hangi yüzü

sevgilinin dudağı ya da kırmızı şarap

Kendi intiharımı yazdım kendi ellerimle gerçekleşeceği günü bekliyorum sadece tek o zaman içtenlikle güleceğim bana inanmadığınız inancı kanıtlayacağım söz veriyorum 

Göğsünde büyüttüğün tenha sokaklar, her biri mezara çıkmıyor muydu? neden yaşamı diler gibi bakınıyorsun? o bakışlar yalan, değil mi? sen ölümü istiyorsun. geceye sığdıramadığın acını, tabuta sığdırabileceğini sanıyorsun

Seni çok seviyorum her zerreni çok seviyorum sana olan sevgimden ya da gösterdiğin çabayı görmediğimden değil bu gidişim aksine her şeyi görüyorum ve gördükçe canım daha çok yanıyor çabaladığını bir şeyleri onarmak istediğini biliyorum ama bazen sevgi verilen hasarı telafi etmeye yetmiyor kabul etmek istemiyorum ama canımı çok yakıyor atlatamıyorum seni ne kadar çok sevdiğimi anlatmaya kelimelerim yetmez bunu biliyorsun kalbimde yerin o kadar derin o kadar sarsılmaz ki seni hayatımdan alanımdan itmek zorunda kalmak aslında kendi canımdan bir parça koparmak gibi çabaladığını görüyorum telafi etmek istediğini hissediyorum ve inan bana her çaban içimde bir sızıyı uyandırıyor seni bu halde görmek beni de mahvediyor ama sevgim artık seni taşımaya yetmiyor yaşananlar o zihnimden atamadığım sahneler ve ruhumda açılan yaralar aklıma her gelişinde canımı öyle bir yakıyor ki nefes alamıyorum senden gitmek istemiyorum gitmeyeceğim gitsemde hep seninle olacağım sen ben olmamın tek sebebisin bunları göremeyeceğini biliyorum bu yüzden sana söyleyemediklerimi buraya yazmak istedim kalbini kırmak istemiyorum asla her kırdıkça canım acıyor ama yapmak zorundayım

Canım çok yanıyor 

Ufacık bir sevinçle nasıl havalara uçup minicik bir düşünceyle kendimi nasıl yerden yere vurduğumu anlatamıyorum herkesten nasıl kaçmaya çalıştığımı zaman ve mekandan nasıl koptuğumu koskoca evrende kendime nasıl yer bulamadığımı anlatacak söz bulamıyorum iyi bir insan olmak için nasıl tüm ruhumla uğraştığımı ama tüm dünyanın yükünü suçlarını ve yanlışlarını sırtlanmışçasına her sabah kendimi yataktan çekip çıkardığımı da anlatamıyorum kendimi neden hiçbir güzelliğe değer görmediğimi de bu buz gibi yalnızlık ve kor gibi korkuyu tarif edemiyorum