༒

Insanin birine karsi olan hislerinin onu sabahlara kadar aglatabilecegini simdi farkina variyorum. Su anlik iyi anlamda. Duygularimin buyuklugu beni korkutuyor ve son zamanlarda bunu kaldiramayacak bir mentaldeyim. Birine karsi bu kadar baglanmak, her aninda onu dusunmek, ondan haber alamadiginda yasanan kalp sıkısması, surekli ve surekli onu ozlemek, kokusunu bilmedigim halde burnumda tutmesi, onun yaninda olma istegi ve ona temas etme istegi… Bunlar hayatimda ilk defa tattigim seyler ve beni gercek anlamda korkutan seyler. Duygularimi anlayamiyorum. Icim icime sigmiyor. Donemsel olarak bana boyle geliyorlar ama bu duygular icin donemsel deyip de arkasina saklanmayacagim cunku her zerreme kadar hissediyorum. Gelecegim onunla sekillensin, gelecek planlarimda o da bulunsun, birbirimizin hayatina isik olalim istiyorum. Bana cok iyi geliyor ve ben de ona iyi gelmek istiyorum. Gece gece sunlari aglayarak yaziyorum Allah’im sabir ver. Gercekten aski tattigim icin mutluyum ama insana bu sekilde hissettirebilecegini dusunmezdim. Mutluyum ama ayni zamanda bulundugum halden farkli bir kisiye donustum. Bu duydugum hislerin ileride beni uzeceginden de cok korkuyorum. Icime sigmayan bir sevgi var ve bunun agirligini ilk kez hissediyorum