catwomenq

Bu hâldeyken bile bedenimde başlayan heyecana engel olamadım. “Bu... Buradayım.” Öksürmekten sesim istediğim yükseklikte çıkmayınca tırnaklarımı zemine geçirip kalan son gücümle, “Gurur!” diye haykırdım. “Buradayım!” Onun burada olmasına hâlâ inanamıyordum.
          Birinin attığı tekmeyle kirişlerinden yanan kapının gürültüyle yere düştüğünü gördüm. Dağınık saçlarımın arasından baktığımda alevlerin ve gri dumanların içine karışıp bana doğru koşan birinin siluetini görebilmiştim. Her şeyi bulanık gören gözlerim onu net görmüyordu ama yardımıma koşan kişinin Gurur’dan başkası olmadığını biliyordum.
          Burada olması hayatımı kurtarmasından daha anlamlıydı çünkü Gurur benim için korkularının içine dalmıştı. 

Alevler her yere ulaştığında artık soluduğum hava bile zehirliydi. İçerideki duman o kadar yoğundu ki gözlerimi yaşartıp ciğerlerimi sıkıştırıyordu. Burası cayır cayır yanıyordu. İçerideki dumandan zehirlenmeye başlamış olmalıydım ki istesem de ayağa kalkamadım. Ellerimi zemine bastırıp şiddetli bir şekilde öksürmeye başlarken başım dönüyordu.
          Baktığım her yerdeki kızıl alevler daha da büyüyordu. Sanırım yolun sonuna gelmiştim, burada ölecektim. Tüm bedenim tir tir titriyor, öksürüklerim hiç kesilmiyordu. Alevlere teslim olan ahşap tavandan bile çıtırtılar gelmeye başlamıştı. Tavan her an üzerime yıkılabilirdi.
          “Farah!” Duyduğum bu sesle hızla başımı kaldırdım.
          Gurur?
          Evet, bu Gurur’un sesine benziyordu ama o olamazdı, Gurur ateşten korkardı. Küçük bir çakmağın alevine bile bakamazken yanan bir evin içine girmez, giremezdi. Belki de gerçekten ölmek üzereydim ve bu olmadan önce onun sesini duyduğumu sanıyordum. Yanlış duyduğuma kendimi inandırmaya başlamıştım ki Gurur’un ikinci kez, “Farah!” diyen gür sesiyle sertçe yutkundum.
          Hayal veya rüya değildi, Gurur gerçekten buradaydı.
          Benim için bir yangının içine mi girmişti?

Askim Maralın panosuna tam yazamadım buraya yazıyorum 

Takipleşellimmi