Zerdüşt.

böyle buyurdu zerdüşt

İsyankârdır, 
          İnsan bazen isyankârdır. 
          Bazen tanrıları sorguya çekecek kadar cesaretlidir de. 

Ciğerimin yanık tadı dudaklarımda. 
          Bilmiyorum, göz altlarım neden bu kadar solgun?
          Belki de ışığımı kendi kendime boğdum. 
          

Her bilinç, çöküşüyle ikinci bir karakter ortaya sunar. 
          İnsanlık, öyle bir hazin sona ulaşmıştır ki; içlerinde bir yığın ceset taşır. 
          İnsan, kendine bir şeytan yaratırken aydınlığa kavuştuğunu zanneder. 
          Oysa sadece kendi çürümesine körleştiğinin bir  imzasıdır. 
          Yaratılan her kimlik, bir yanılsamaya dönüşür. 
          Bu yanılsamalar, varoluşa bir sabırdır. 
          Ruh, yaşama karşı duymak istediği memnuniyeti oynamış olduğu bu karakterlerden alır. 
          Her biri çöplüğe terk edildiğinde ise, yeni bir bumerang fırlatılır. 
          Ruh, yeni bir kukla arayışına çıkar. 
          Ama kişi bilir ki, bunun sonu içinde sakladığı yığının devamıdır. 
          
          

Acı, sen ne alimsin. 
          Bırak beni, 
          İstiyorum görmek istediğim yalanları.
          Bırak, zincir vursun şeytanlar. 
          Hiçliğin ortasında aciz bir köleyim ben. 
          Ne istiyorsun benden? büyütüyorsun beni. 
          Bırak, çocuk olayım. 
          Umursuz yaşlar içinde koşayım, 
          Umutsuz denizler içinde yüzmeye zorlama beni. 
          
          
          
          

Benim için insan çok eksiği olan bir şey. 
          İnsanları sevmek öldürecekti beni. 

Bu dünyada acı çektim, cehennemde güler miyim?