_Ben aşka inanmam Gülşah. Aşk diye bir şey yoktur.
_Çok yazık ki buna katılacağım. Zira beni aşk kurtardı. Aşık olduğum kişi kurtardı.
_İnsanları başka insanlar kurtarmaz. İnsanı sadece kendisi kurtarabilir.
_Ama yapamadım. Gücüm yetmedi. Kolunu uzattı ve beni o belime kadar battığım o bataklıktan çıkardı.
_Hiç korkmuyor musun?
_Neden?
_Elini çekerse aynı bataklığa düşmekten. Bu kez beline kadar değil, nefes boruna kadar çamura batmaktan...
_Korkmalıyım belki de.
_Birine kendi hayatınla ilgili bu kadar büyük bir güç vermezsen korkacak bir şeyin kalmaz.
_Sen aşka inanmıyor değilsin değil mi? İnanmamak istiyorsun. Kim bıraktı senin kolunu? Kim sen bataklıkta boğulurken sessizce izledi. Herkes aynı değildir, biliyorsun değil mi?
_Herkes aynılaşır, onlara aşık olduğumuz sürece. En nazik olan bile en acımasız caniye dönüşebilir. Bazı cinayetler nezaketle işlenir.
Okyanus