cennettebirfazlayiz
Karadenizde kaybolduğum bir ormanı andırıyordu yeşilleri başka yere bakmamaya yeminliymiş gibi bakıyordu gözlerime "yanlış" dedim içimden "o ormanda kaybolmak yanlış" müziplikle parlıyordu gözleri kaşları çatıktı yine bana her şeyi gözleriyle anlatıyor gibi korkuyordum işte toptan tüfek ten değil bu duygu karmaşasından korkuyordum niye bu kadar hızlı atıyordu kalbim "yanlış" dedim bir kere daha kendimi dizginlemeye çalışırken peki doğrusu neydi? (Hikayeden alıntıdır.) okursanız sevinirim.
https://www.wattpad.com/story/225787686