centof_36

eldiven altı yaşam için yeni bölüm attım okursunuz

arda efe fici mi yazsam ne yapsam

siktir cekmek değil de siktir cekmeye zorunda bırakılmak veya kalmak zor 

caresizligi şöyle anlatayım, wattpad'e Chrome'dan giriyorum, anca alabildiğim 5 GB internet ile

yeni hikayem olan Eldiven Altı Yasam'i yayınladım, profilime bakıp okuyabilirsiniz.

annemler telefondaki herseyimi gördü ve psikologluk oldum, bir süre yokum geldiğimde yeni bir hikaye ile buradayım 

Yeni fark ettim yazdığım hiçbi yanıt gitmiyo

birseyleri anlatma vakti mi geldi?
          
          evet. geldi bence.
          
          açıkçası, 15 yaşındayım ve gün geçtikte sanki biraz daha boş hissettiriyor herşey. şu yaşıma kadar yaşımdan çok yaşantım oldu belki.
          
          cidden öyle anlar geliyor ki, ben bile bende değilmişim gibi. sevgiliyi geçtim, arkadaşı bile geçtim ama ben bile bende değilken kime ne yeteyim, ne özürler dileyim ne tür bir aşkla yaşayım? 
          
          o okul koridorlarında yürürken, o dersi dinlerken ya uyuyordum ya da uyukluyordum. o sıraya kafamı koyduğumda dünyada olmamayı dilerdim, ama dileğim kabul etmedi.
          
          
          Tanrı, bizi yaratmadan önce hayatımızı izletirmiş, biz ise yedi kez kabul edermişiz. Tanrım, ben bu hayatta neler gördüm ve bu hayatta neler yaşayacağım? ben sadece merak ediyorum, isyan eden bir inançlı olmak istemiyorum.
          
          
          hani bir laf var ya; 'vatan savunur gibi savunmak'. ben kendi savunduğum vatanda savunduğum kişiler tarafından öldürüldüm.
          
          
          ruhsal anlamda öldüm, etrafımda insan varsa bile ben bunu hissedemiyorum, konuşurken kendi sesimden nefret ediyorum, konuşulurken ise varlığımdan. 
          
          
          sadece bir mezar kazıp orada uyumak, zamanı geldiğinde ise oraya kalıcı yerleşmek istiyorum. 
          
          zaten don ritchie bile bana belki bir gram çay vermezdi. çünkü, belki o bile vazgeçerdi. 
          
          
          daha 9-10 yaşında sistemin o karanlık yüzüne beni şahit etmeniz nedendi? o okul bahçesinde sadece arkadaşlarıyla, sahte olsa bile 'arkadaslariyla' top oynayan beni, neden onlarin taciz etmesine izin verip ardından laf arasında olayı kapattınız?
          
          

gorursun gormezsin bir gram sikimde değil, ama ben harbiden affeden olmaktan yıldım biliyor musun, affetmej istiyordum. ama ne hikmetse, bu kadar olayları sorun edip paragraflarca açıklamalara rağmen bir şey yapmayan ve ancak üçüncül bir ağızdan benim iyi olmadığımı duyunca gelip vicdan yapmana da apayrı sinirliydim. evet, ben elbetteki hata yaptım, o en son ki kavgada suçum olduğunu nereden bakarsan bak gorebiliriz, ama benim aciklamam da vardı. sorduğun her soruyu da cevapladım, ama yine ağlamaktan önümü görmeyecek hale gelene kadar o ortak arkadaşımıza yazdıktan sonra bana ancak yazdın. ne yani, o da olmasa merak etmeyecek miydin beni hiç? ben belki kurguladığım intihar düşünceleri gerceklesmesin diye gökteki yaratıcıya yalvarirken sen yine de derdimi dinleyip benimle sonra aramizdaki mevzuyu konuşmak için bir zaman ayarlamayacak miydin? illa ki o kızdan mi birşeyler duyman lazımdı? pff. boyle seyleri itiraf etmeyi sevmiyorum asla, ama ne edeyim eğer biraz daha bunu tasirsam olay çok boktan yerlere gidicek. aslında, onun da bir suçu yoktu çünkü ben bazı şeyleri ona ya söylemedim ya da farkına varmadan kırıcı konuştum. evet yaptım bunu, ama ne yapsam ne desem; anca o 'ortagimizin' onunla konusrken anlattığı seyleri bana gelip sordu. vay anasını satayım, bosversenize ya, sahip olduğum şeyleri dağıtırım, rahatsız olursanız toparlarım.

benim gibi dünyanın köşesi var sana