⫘⫘⫘

Hani bazen içinize bir şey oturur. Yutkunamazsınız. O yumru gözlerinizi doldurur, kalbinizi bir taş gibi vurur ve paramparça eder. Heves ettiğiniz, umut ettiğiniz her şey kursağınızda kalır. Bir daha da yutkunamazsınız. O yumru içinize oturur, kendini hatırlatır sürekli. O taş kalbinize vurur yüreğinizi deşer. Sanki bir kıymık gibi kazar içinizi. Oyar da oyar. Bir oluk oluşur sonra göğüs kafesinizde. Kaburgalarınız içe çöker, nefes aldırmaz. Yaşatmaz. Göğüs kafesim kıyametimdi. Ben ruhumdaki oluğa bir ip geçirdim. Ucuna da hayallerimi, çocukluğumu astım.

Ben artık zihnimin içinde sana sorular sorup cevaplarımı alıyorum, Minel. Ve ben kendi içimde sana kırılıp yine seni affediyorum.

Ama çoğu zaman unutsak da... Günün sonunda hepimiz insanız. Suçlu değiliz. Yalnızca insanız.
          Ve bunu unuttuğumuzda kendimize hatırlatmalıyız.

Sanırım şeytan bile diz çökse önünde, silinmez içindeki o zayıf öfke. Alevlerin isi karışmış aldığın her nefese ve bu öfken, seni hapseden kafese.
          

Zira üzeri kapatılmamış mezarla dolu kafamın içi.

Bazen ev dediğiniz, sığınak bildiğiniz ve güvende hissettiğiniz her kim varsa ilk o yere sererdi sizi. Bu yüzden kimse kimsenin evi değildi sanırım.

Fark etmiştim; Korel Erezli 'ye sarılmak, bir aileye sarılmak gibiydi.

Her zaman olduğu gibi Minel, her zaman olduğu gibi beni dinlemiyorsun. Zaten hayallerimi de dinlememiştin , ben suçlanırken de beni dinlememiştin, şu an da dinlemeyeceksin. Zaman değişiyor, sen değişmiyorsun Minel."
          
          

Dertler yarışamazlar, onları yarıştıran ve kendi tahammül seviyemizden değer biçenler bizleriz. Aslında bizi altında ezen şey dertlerimizin büyüklüğü değil o derde ortak bulamamak. Senin derdine aynı gözle bakabilecek bir çift göze bakamamak. Belki de asıl ezici olan, bir insana değil bir fincan kahveye sığınmak ve bu yüzden o kahveden bir yudum bile alamamak.
          
          

Adı üstünde: bazı insanlar böyle yaşardı neticede. Doğal. Benim doğalım bu. Kabul ettim artık bunu