yere yakındılar çünkü umut ağırdı ve kimse onu nasıl taşımaları gerektiğini öğretmemişti günler birbirine benziyordu aynı duvarlar, aynı düşünceler, aynı kaçamama hali sadece birbirlerine baktıklarında zaman kısa bir an utanırdı geçmekten sevgi vardı ama yüksek sesle değil daha çok gecenin içindeki ışığı kapalı bir odada birine yer açmak gibiydi biri hayatı bir yabancı ev gibi yaşadı hiç tam yerleşemedi hiç “buradayım” diyemedi gülümsemesi bile geçici bir misafir gibiydi sonra sustu gitmekten çok yorulmak gibi bir şeydi bu dünya fark etmedi zaten çoğu zaman ince ruhları fark etmez diğeri kaldı kalanların kaderi budur gitmeyenin eksikliğini değil onunla yaşanabilecek tüm ihtimalleri taşırlar her “acaba” biraz daha ağırlaşır ama bırakılmaz mutluluk yanlarından geçti yavaşladı belki ama durmadı çünkü bazı hikâyeler mutlu son için değil derin iz bırakmak için yazılır ve zaman geçti her şey geçti sadece biri diğerinin içinde sessizce yaşamaya devam etti adı olmayan mezarı olmayan ama unutulmayan bir sevgi gibi.
