පහුගිය අවුරුද්ද පුරාම මං එක එක විදිහේ experiments කලා.. Ditective stories ලිව්වා, fantasy ඒවා ලිව්වා, musical theatre එහෙකුත් ලිව්වා මං හිතන්නේ...
aloryda, අයාලිත තනුවක්, සාගා, නෙරුදාලිප්ත, මීනු, පොප්ලර් රහස්, bloody picasso.... සමහරක් ඒවා කවදාවත් publish කලේවත් නැහැ.
ඒත් මට කිසිම දේකින් තෘප්තියක් දැනුන්නෑ.. හරියට මං නෙවෙයි වගේ. Chapter එකක් ඉවර වෙනකොට දැනෙන හිස් හැඟීමට මං ආස නෑ.
ඔයාලා ගොඩක් supportive.. මාව විශ්වාස කරලා, මාව follow කරලා, මගේ කතා කියවන්න එකතුවුණා. Comments, votes දැම්මා. මං හරිම grateful ඒ දේවල් වලට.
අවුරුද්දක විතර මහන්සියකින් පස්සේ මං හිතන්නේ මට මගේ voice එක හම්බවුනා. Writer කෙනෙක් විදිහට මට මං ගැනම ආදරේ හිතෙන දෙයක්. සම්පුර්ණයෙන්ම මගේ type කතාවක්.
මේක ලියල ඉවර වෙද්දීන් දැනුණු තරම් ආත්ම තෘප්තියක් මට කවදාවත් දැනිල නෑ.. සමහර විට කොටස් එකොළහකට ලැබුණු අඩුම views, comments තියෙන්නේ මේකට වෙන්න ඇති. ඒත් මට හරිම සාර්ථකයි වගේ දැනෙනවා.
සෑහෙන කාලෙක ඉඳලා මට මේ මිනිස්සු ගැන ලියන්න ඕනිවුනේ.. අන්තිමට මං ඒක කලා.. ඒ ගැන තියෙන්නේ නිහතමානි ආඩම්බරයක්.
" හැම මනුස්සයෙක්ම වීරයෙක් නෙවෙයි.. හැබැයි ඒ හැම කෙනාටම කතාවක් තියෙනවා. හරියට ඔයාට, මට වගේම. "
https://www.wattpad.com/story/405699793?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=story_info&wp_page=story_details_button&wp_uname=im_ur_chech