In dit leven maken wij dingen mee waar we later pas een besef van krijgen. De pijn die we voelen, de dingen die we niet kunnen loslaten, de spijt die achteraf komt. Waarom gebeurt dit? Hoe kan dit ons vormen tot de persoon die we nu zijn? Wat had anders gekund?

Wie zijn vertrouwen legt in zijn Schepper, wordt geroepen tot tawakkul.Een overgave die dieper gaat dan begrip. En toch voelen wij dit niet altijd. Waarom wankelt ons vertrouwen? Waarom jagen wij de illusie van perfectie na. Alsof zij de leegte in ons kunnen vullen? Waarom blijft die leegte bestaan. Dat doen we zelfs wanneer wij alles proberen te herstellen?