cherrylipsandlavinia

Wine... Tahmin edebileceğiniz üzere karakter gerçek biri fakat onu kafamda bitirmek için yazmaya karar verdim. Ama tahminimden de zor oluyor çünkü ne yaparsam yapayım, her seferinde soluğu hala onun mesaj sayfasında alıyorum. O bana tanrının hem en büyük cezası, hem de en büyük ödülü... Bitiremiyorum. Ne kafamda ne de kalbimde bitmiyor. Cidden... Ne yapacağım Ben?

"Tanrı hayallerimde bile mutlu olmama izin vermiyor..." 
          Fic okuyorsun, çok hoşuna gidiyor. Sonra hani evlenmesini istediğim çift çok güzel bir düğün telaşına giriyor. O an, "keşke aşık olsam" diye geçiriyorsun içinden istemeden de olsa.
          Ama aşk insanı çok yıpratıyor, yoruyor. Kalp sızlatıyor en kötüsü... 
          Az önce okuduğum fic kötü bitti. Halbuki çok mutlu olacaklardı, ikizleri olacaktı, Gardenyam diye sesleniyordu ona. Kokusunu gardenyaya benzetmişti. Kırmızı beyaza hiç yakışmadı yine. Beyaz takım elbisesine onun ve bebeklerinin kanı hiç yakışmadı...
          Size yemin ediyorum, o beni sevmiyor... Aşk anlamında, o gözle de bakmadığına adım gibi eminim. Ama her şarkıda o var. Her kitapta o var. Her renkte de o var. 
          Ona şey demiştim, "Tanrının bana hem en büyük ödülü, hem de en büyük cezasısın sen. Başka açıklaması yok." Öyleymiş. Gerçekten en büyük ödülüm de, en büyük cezam da oymuş...

Özlüyorum; aklıma geldikçe gözlerim doluyor, düşündükçe görmediğim yüzüne; duymadığım sesine daha da aşık oluyorum. 
          Ama en kötüsü, ben bunları yaşarken onun hiçbirinden haberinin olmayışı...

Ben ne zaman iyi olabildim ki? Adımı sayıkladığı gecelerden bahsediyor bana. Onu anlatırken bile dolan gözlerimi, onun için döktüğüm gözyaşlarımdan bahsedeyim mi ona..?