Królowo złota, przywróć „Try Not to Cry” (ᗒᗩᗕ). Może nie miało „przekazu ogólnego”(według autorki, bo dla mnie ma), a może właśnie w tym tkwiła siła książki — w małych przekazach, które trafiają prosto w duszę; ukryte, ale głębokie.
Ta książka była jak lustro: odbijała lęki, samotność, rozterki, a jednocześnie pokazywała drogę wyjścia, nawet gdy świat wydawał się nieubłagany i bezduszny. Pokazała, że jednak zawsze jest cień szansy na lepsze jutro, może nawet lepsze życie wieczne.
Nie wszystko jednak kończy się dobrze — Minho jest tego przykładem. Ale Han? Han pokazał, że mimo bólu, mimo chaosu, człowiek może znaleźć światło, może przetrwać. Ta książka nauczyła mnie cierpliwego patrzenia w głąb własnych emocji i znalezienia w nich sensu. Jest w niej wspaniała moc — delikatna, ale nieodparta — która zostaje w człowieku długo po ostatnim zdaniu.
