𝓐𝓻𝓲𝓪

Hejka, moglabym zainspirowac sie ksiazka „Terapia Zła”? Jedyne co bedzie podobne do psychiatryk i ze tam rozgrywa sie 3/4 historii

Dobry wieczór, odnośnie tego fanarta, już go zrobiłam i chciałabym go wysłać na Twój ig, tylko że nie wiem dokładnie, który profil to Twój. Czy to ten z nazwą iknoweverything?

Hejka! Ja mam szybkie pytanie. Otóż nie mogę znaleźć cię na ig. Jaką masz dokładną nazwę? (Ps. kocham Twoją twórczość. To ona mi pokazała jakie to uczucie przeczytać dobrą książkę, z którą można się utożsamić. ♡) 

pls polecisz jakies zajebiste minsungi, seungjin i seungbin?? obojętnie jaki styl/dlugosc rozdzialów

Okej więc to jest informacja do moich czytelników (zarówno hejterow moich minsungow;) jestem w trakcie pisania książki która nie jest związana w żadnym stopniu ze stray kids. Całą fabułę i postacie wymyślam sama, jedynie inspirując się gdzie nie gdzie istniejącymi już rzeczami. Będzie to gej smut bo takie książki lubicie najbardziej. Po prostu uznałam że lepiej się odnajduję w takich tematach niż męczyć ciągle Jisunga z Minho. Mam nadzieję że coś takiego się przyjmie. Miłej nocy!

Kochani miałam trochę pomysłów na książki ale bardzo dużo dostałam wiadomość że "nie wychodzi mi nic innego prócz terapii zła" więc właściwie to już nie będę próbować. Prywatnie może będę jeszcze troszkę eksperymentować ale już nie będę wstawiać nic nowego yo

Guys myślę że mam dla was coś lepszego niż poprzednicy;)

Królowo złota, przywróć „Try Not to Cry” (⁠ᗒ⁠ᗩ⁠ᗕ⁠). Może nie miało „przekazu ogólnego”(według autorki, bo dla mnie ma), a może właśnie w tym tkwiła siła książki — w małych przekazach, które trafiają prosto w duszę; ukryte, ale głębokie.
          
          Ta książka była jak lustro: odbijała lęki, samotność, rozterki, a jednocześnie pokazywała drogę wyjścia, nawet gdy świat wydawał się nieubłagany i bezduszny. Pokazała, że jednak zawsze jest cień szansy na lepsze jutro, może nawet lepsze życie wieczne.
          
          Nie wszystko jednak kończy się dobrze — Minho jest tego przykładem. Ale Han? Han pokazał, że mimo bólu, mimo chaosu, człowiek może znaleźć światło, może przetrwać. Ta książka nauczyła mnie cierpliwego patrzenia w głąb własnych emocji i znalezienia w nich sensu. Jest w niej wspaniała moc — delikatna, ale nieodparta — która zostaje w człowieku długo po ostatnim zdaniu.
          
          

Hejka mam pytanie, napiszesz jeszcze coś kiedyś? Bo widzę że tamtą nową książkę usunęłaś 

Zmieniłam nazwę na ig więc możecie obserwować @_.kruszewska_ 
          
          ;)