𝓐𝓻𝓲𝓪

Błagam przywróć try not to cry wiem że może nie miała jakiegoś super przekazu ale kochałam do niej wracać i czytać jeszcze raz. Nawet jeśli nie zamierzasz już pisać nowych książek to chociaż przywróć tamtą...plisss

Kochani przepraszam że nie ma nowych rozdziałów ale nie widzę już sensu kontynuacji, wszystko tam zostało już zawarte a resztę to poboczne historie. Ps. Popierdoliły mi się te imiona dyrektora Kima, bo Hajun to był ten stary psychiatra, ojciec Changbina który umarł w tych pierwszych rozdziałach. A Kim miał na imię jakoś inaczej, mam słaba pamięć przepraszam 

Hejka, moglabym zainspirowac sie ksiazka „Terapia Zła”? Jedyne co bedzie podobne do psychiatryk i ze tam rozgrywa sie 3/4 historii

Dobry wieczór, odnośnie tego fanarta, już go zrobiłam i chciałabym go wysłać na Twój ig, tylko że nie wiem dokładnie, który profil to Twój. Czy to ten z nazwą iknoweverything?

Hejka! Ja mam szybkie pytanie. Otóż nie mogę znaleźć cię na ig. Jaką masz dokładną nazwę? (Ps. kocham Twoją twórczość. To ona mi pokazała jakie to uczucie przeczytać dobrą książkę, z którą można się utożsamić. ♡) 

pls polecisz jakies zajebiste minsungi, seungjin i seungbin?? obojętnie jaki styl/dlugosc rozdzialów

Kochani miałam trochę pomysłów na książki ale bardzo dużo dostałam wiadomość że "nie wychodzi mi nic innego prócz terapii zła" więc właściwie to już nie będę próbować. Prywatnie może będę jeszcze troszkę eksperymentować ale już nie będę wstawiać nic nowego yo

Guys myślę że mam dla was coś lepszego niż poprzednicy;)

Królowo złota, przywróć „Try Not to Cry” (⁠ᗒ⁠ᗩ⁠ᗕ⁠). Może nie miało „przekazu ogólnego”(według autorki, bo dla mnie ma), a może właśnie w tym tkwiła siła książki — w małych przekazach, które trafiają prosto w duszę; ukryte, ale głębokie.
          
          Ta książka była jak lustro: odbijała lęki, samotność, rozterki, a jednocześnie pokazywała drogę wyjścia, nawet gdy świat wydawał się nieubłagany i bezduszny. Pokazała, że jednak zawsze jest cień szansy na lepsze jutro, może nawet lepsze życie wieczne.
          
          Nie wszystko jednak kończy się dobrze — Minho jest tego przykładem. Ale Han? Han pokazał, że mimo bólu, mimo chaosu, człowiek może znaleźć światło, może przetrwać. Ta książka nauczyła mnie cierpliwego patrzenia w głąb własnych emocji i znalezienia w nich sensu. Jest w niej wspaniała moc — delikatna, ale nieodparta — która zostaje w człowieku długo po ostatnim zdaniu.
          
          

Hejka mam pytanie, napiszesz jeszcze coś kiedyś? Bo widzę że tamtą nową książkę usunęłaś