Δε ειμαι πλεον ενεργος εδω και δε προκειται να επιστρεψω, απλα θα ηθελα λιγο να παρω θεση σχετικα με τα γεγονοτα που γινονται στη χωρα μας τις τελευταιες εβδομαδες θα ελεγα. Σαν ενα 20 χρονο queer trans ατομο που μενει σε μια τερμα κλειστομυαλη περιοχη της ελλαδος το ονειρο μου ειναι ακομη να φυγω απο το μερος που τοσο αγαπω και με κρατα ταυτοχρονα πισω. Απο παντα κατι δε κολουσε σωστα με το φυλο μου, απο παντα δε ειχα την λεξη να το ονομασω. Στα 16 περιπου αρχησα να καταλαβαινω τι μου γινεται. Το αποδεχτηκα τελειως πριν εναν χρονο. Κι το βλεπω απιστευτο το γεγονος οτι τοσα εφηβα παιδια εχουν τοσο μισος μεσα τους ωστε να κυνηγησουν και να απειλησουν δυο queer ατομα ενω δε εφτεξαν σε τιποτα. ΑΠΛΑ ΖΟΥΝ. ΑΠΛΑ ΖΟΥΜΕ. Και το γεγονος οτι μερικοι γονεις θα ειναι περηφανοι? Γιατι εισαι περηφανος? Το συζητησα με την μανα μου αυτο. Κι ολα τα σχετικα περι καθε θεμα. Εκει που μιλουσαμε ποσο ηθελα να πω: μανα δυστυχως για σενα δε εχεις κορη. Αλλα δε το ειπα, πρεπει να ξερει, δε ξερω. Ισως καποια μερα θα της το πω αν ζησω να της το πω και δε με επιτεθουν στον δρομο για αυτο που ειμαι. Μεσα στον τελευταιο χρονο απο τοτε που ειμαι out σε στενο κυκλο μου. Δεν παιρναω ως το φυλο που ειμαι, δυστυχως, και παλι ομως εχω χασει φιλιες απο παιδικο σταθμο, φιλιες που πιστευα οτι θα κρατησουν μια ζωη. Εχω ερθει σε δυσκολη θεση απειρες φορες, με εχουν κανει out, εκλεγα, παθενα κρισεις πανικου κατα το διαστημα, να χανω κιλα κ τον εαυτο μου, σε σημειο να καταλαβαινουν οι γονεις μου οτι κατι παει στραβα. Να με απειλουν οτι θα με στειλουν στο νοσοκομειο. Η τρανςφοβια που δεχομουν ηταν ασχημη κ ποσο με ειχε επηρεασει. Κ δε μπορουσα να το καταλαβω τοτε. Τοσες φορες να εξηγω: κ αν ολο αυτο ειναι μια φαση της ηλικιας, αν οντως ακολουθω μια ντρετ θα επρεπε σαν παιδικοι μου φιλοι να με σεβαστητε. Τι ακουσα ως απαντηση? Τιποτα. Οι πραξεις σας εχουν συνεπειες. Που θελω να καταληξω. Γλυκα μου παιδακια, εν ετη 2024 μην εισαι τρανςφοβικος και ομοφοβικος, αυτα αντιο τα λεμε ισως καποια αλλη στιγμη:)
