Ruhum ölüyordu, Ben ölüyordum. Yüzleşmekten korkup sürekli ertelediğim gerçeklerin omuzlarıma çığ gibi binmesiyle dallarım daha çok kırılmıştı. Şimdi içimde yüreğimde onmaz, onarılmaz ve nasıl onarılacağını bilmediğim bir yarayla kalmıştım. İyi de benim onca yaram varken ve ben en çok ta bu yaraya alışmışken şimdi dermanını nasıl bulurda o yarayı iyileştiririm.
- BergabungJune 15, 2017
Daftar untuk bergabung dengan komunitas bercerita terbesar
atau
Cerita oleh cieloinfelizz
- 1 Cerita Terpublikasi
Gecenin Sessizliği
488
48
11
Hayat neydi ? ne kadardı ? inandığın, yanıldığın yoksa yandığın kadarmı ? inandım yanıldım yandım...
Bilemezd...