ren

insanlar gider anilar kalir 

sana ruhumu veririm derdi, 
          zerresine kadar sanattan olustugunu her gece kulagına fısıldadım 

depression can be invisible 

olumun her zaman  siyah olmadıgını
          gokkusagı renklerine de burunebilecegini soyledin

kronik depresyon olu donemler 

bir zamanlarin gozdesi

e se muoio da partigiano
          tu mi devi seppellir
          e seppellire lassù in montagna

kevgire donusmus ruhum gunahlarini bir bir not etmisken 

ben olum kokan cennetler tanıdım 
          bas ucuma konan kurumus guller kadar guzellerdi. mavi saclar girdi hayatıma, buz tutmus eller ve bombos bakan gozler

o’na asla ogretemedigim sarkım barıs sigaralarımın kutusunda, olu bir papatya ardında kaldı