ㅤㅤㅤ

Eliffffff

@UyumsuzzZ_00

Bu pano bir ev. 

defterim yine evde kalmış; zihnimin çıplak kalması gibi bir şey bu. umarım kimse düşüncelerimin izini sürmez, ruhumun bu dağınık odasına izinsiz girmez. dün yine fırtınalar koptu. düşünüyorum da, yaşıtlarımın hiçbirinin var olabilmek için benim kadar çabalamasına gerek kalmadı. onlar rüzgarda salınırken, ben kök salmaya çalıştım. ama neylersin; hayat bu. yazdığım hikayelere bakıyorum da, anne figürü ya hep ölü ya da çoktan göçüp gitmiş. çünkü ben "normal" bir anne nasıl olur, nasıl sevilir bilmiyorum. tuhaf bir paradoksun içindeyim: ölmüş birinin yokluğunu kabullenmek, yanı başındaki birinin yokluğunu sindirmekten çok daha kolay. ben bu "var olanın yokluğunu" bir türlü hazmedemiyorum. üstelik biliyorum ki, kalbimde kimseye karşı bir haset yok.

ez, tu û siyabend.

seninle göz gözeyiz. kulaklığında çalan müziğin sesini kıs, beynini susturmayacak sesler onlar. sen gel önce otur yanıma. düşünmek nedir, onu düşün. önce hafiflet kendini, ruhunu, en derinde varlık gösteren her şeyi. iyiyi arzula, kötüyü arzula. her şeyin en dibine in ve zirvelere ulaşsın parmakların. an ve zaman arasındaki o eşsiz tadı hisset. o hava ne güzel gelir gözlerinin önüne, ne hoş işler ciğerlerine. biraz yürümeye başla, bir yön oluştur, daha güzel bir manzaraya varabileceğin koşullarda kalabilirsin yanımdan. güzel bir toprak bul, onunla eğlen biraz. yaradılışı gör, o toprakta tohumlan. biraz gülümse, çiçeklerin açmasına sebep olabileceğin en güzel şey bu olur. ellerinle kucakla gökte ne varsa, parmaklarınla sarıl kuşlara, bulutlara ve güneşe. adımların ne güzeldir, her biri fevkalade bir ritim içerir. yavaşça ilerle, her adımda biraz daha derinleş. huzurun tadını çıkar, tıpkı mavilerin içinde kaybolmak gibi; adımlarını ne kadar yavaş atarsan, dünya o kadar genişler. gökyüzüne bak, her bulut bir düşünceye, her yıldız bir dileğe dönüşsün. zihninde yolculuk yaparken, içindeki huzurdan bir parça bul. bazen dur ve dinle, onun sesini, o şarkıyı, kitapların anlattığı masalları..kendi yolculuğuna çıkarak, sadece çevrene değil, kendi ruhuna göz at.bir an dur, her şeyin geçtiği o zamanı hisset. her şeyin yavaşlayıp, sadece senin varlığın kaldığı anı. huzur ve sükunet arasında, yaşamanın anlamını keşfederken, gözlerini aç, her şeyin birbiriyle nasıl uyum içinde olduğunu fark et. zihnin sakinleşsin, ruhun huzura ersin ve dünya sana aitmiş gibi hissetsin. o anda, sadece sen varsın ve her şey senin etrafında döner. her şeyin dengesini, her şeyin anlamını hisset, bu senin içinde var'

dinler misin beni? bir mahkeme salonunun soğuk sessizliğinde, bir suçlunun son nefesiyle fısıldadığı o anlaşılmaz hakikatleri dinler gibi... saçmalıklarımı, o beyhude ve titrek gülüşlerimi, ama en çok da içimde devasa bir kale gibi büyüyen, duvarları üzerime yıkılan sessizliğimi. beni susturmadan, varlığımı bir hata gibi bölmeden, o zaten paramparça olmuş ruhumu daha da kırmadan... ​bir selvi ağacının karanlık gölgesinde, sanki dünyanın bütün yolları orada tükenmiş gibi oturur musun yanımda? baharın o ilk cılız işaretlerine, sanki bir beraat kararı bekler gibi bakar mıyız birlikte? sustuğumda, o karanlık koridorlarımda kaybolduğumda, 'ne oldu?' diye sormak yerine, o felaketin içinde olduğumu anlar mısın gözlerimden? ​sen gerçekten sevebilir misin beni? beni hapseder gibi kalıplara sokmadan, başka birine dönüştürme cellatlığına soyunmadan, tüm bu yıkıntı halimle... fakat biliyorum; senin o buzdan duvarlarla örülü dünyanda, sevilmek sadece bir kelime.

öğretmenini gördüğünde düğmelerini ilikleyen bir nesilden, eline bıçak alıp öğretmenini öldüren bir nesile nasıl geldik? 

doktor eline bir kaç paket ağrıkesici tutuşdurmuştu. sinirleri uyanık biri olduğu için güçlü ağrıkesiciler kullanmak zorundaydı. bu ağrıkesiciler onun güçsüz düşmüş bedeninin sızılarını dindirecekti. fakat, bunlar sadece fiziki acıları içindi. şimdi ne yapmalıydı? ruhundaki acıyı geçirmek için hangi ilacı almalıydı? böyle bir ilaç var mıydı? hayır. ​ama ya ruhu? o görünmez, elle tutulmaz ama her nefeste kendini hatırlatan o derin ağrı ne olacaktı? hangi eczanenin rafında ruhun sızısını uyuşturacak bir cam şişe bulacaktı? ​hiçbirinde. uyku, sadık bir dost gibi onu çoktan terk etmiş, geriye göz kapaklarının arkasında zonklayan bir karanlık bırakmıştı. sofradaki her lokma, midesinden önce kendine bunu yapan vicdanına çarpıyordu; etten, yumurtadan ve başka tüm vitaminli şeylerden tiksiniyordu. bu eskiden böyle değildi. tüm bunları kendi kendine yapıyordu. bu, sadece bir beslenme reddi değil, hayatın kaba ve çiğ gerçekliğini bünyesinin artık kabul etmemesiydi. vitaminsiz kalan bedeni, bir sonbahar yaprağı gibi sararıp güçten düşerken, o hala dik durmaya çalışıyordu.

konuşalım mı biraz? uzun uzun konuşalım herşeyi. her ne olacaksa olsun. ya gönlümüzün bir yanını kesip atalım ya da hayata rengini yeniden verelim. böyle sen sustukça, ben sustukça gökyüzü sustukça biz hep kaybederiz. oysa ben kaybetmek istemiyorum. ben senden başka bir şey de istemiyorum. harelerinde kaybolduğum gözlerinle, gözlerime bakıp 'yeşili senin gözlerinde seviyorum' demeni istiyorum. imkansızı değil biraz cesaret istiyorum. konuşalım mı biraz? otur istersen yanıma ve yan yana yazılan bütün kelimelere inat bitişik yazılsın kaderimiz. tüm imla kurallarının hiçe sayıldığı bir şiirde bile 'biz' olmak adına cesur olalım. konuşalım mı biraz? boş bir koltuğa bakıp anlatacak çok şeyi olan biriyim ancak anlattığım sadece senden ibaret. hayatımın bütün anlarını seninle doldurmak isterken karşımdaki boş bir koltuğu bile seninle dolduramıyorum. sonra boş bir koltuğun karşısında sana yazıyorum. beğenmesen de okuduğunu düşünüyorum. bu düşünceye sarılıp mutlu oluyorum. ancak; konuşalım mı biraz? adını dilime, kalbime, ömrüme düşsün! artık kelimeler böylesi bir yükü taşıyacak kadar olgunlaştı. mevsimler geçti, karlar yağdı hatta en sevdiğim yağmurlar da. bil ki yazılan her söz sanadır, bil ki dilimden düşen her kelime sanadır. bil ki gözümden düşen her yaş sanadır. ve sen! konuşalım mı biraz?