.

Keşke daha düzgün olsaydık

Gözlerimde kaldı bir şeyler, cam parçaladı gibi

Sağanak yağarken bir çadırın altında bahar şarkısı dinliyorum. Su sesi çok güzel. 

Uzun bir depresyonun ardından gitmek istemediğim denize kardeşimle gittiğimi ve dalgalardan değil de kahkahalarımdan boğulduğumu hatırlıyorum. O an özgürdüm ve tüm dertlerimin üzerinden gelebilir gibi hissediyordum. O an bir ülkeyi bile yönetibilirdim. Güzel şeyler kısa sürer tabi. 

Ben de sizi çok seviyorum 

"Beyaz bulutlar geçiyor, mavi deniz kıyısında
          Yükseğe çıkıp uzaklaşır, sonra geri döner
          Dalmışım düşüncelere
          Bahar rüzgarı esip duruyor
          Ne kadar da güzel bahar"

Burayı birinin adına anmak istemem. Düşününce hep güzel sözleri biri hakkında bahsederken, aslında tüm bunları o kişi ne kadar haketti ki? Gerçekten haketseydi yüzüne söyleyemez miydin? Gerek yok, güzel şeyler için kafa yoruyorsan kendine söyle. Bu seni narsist yapmaz ki, hakkeden birine söylemiş olursun sadece. 

Yeni tanışmış sayılırız ve sen pek ortalıklarda gözükmüyordun ama acaba gitmem seni kızdırır mı? Zannetmem. Aklımdan çıkmıyorsun, sana yazma isteğim var ama yazma sebebim yok. Çünkü ben gittim. 

Ben yalnız kalmayı seviyor muyum yoksa yalnızlık beni deli mi ediyor bir türlü çözemiyorum. 

Burası bembeyaz oldu. Sonum beyaz zaten.