coffeeyeschanged

murlılığı aeadığım yerker mi kayıp ben mi memnjniyetsizim

yere batsın aşkı da sevgisi de ya

gözlerinde gizli bir dert ışığı yanıyor; seni neşeli gören evvela aldanıyor. öyle ele avuca sığmayan bir kızsın ki herkes ilk görüşünde seni iblis sanıyor.*

I used to dance for him, dance for him
          I used to dance every Saturday night
          I want to stay but there's something ain't right

sana son mektubumu ayağı kırık bi at getirecek; beni unut, atı da vurman gerekecek.

Acı çekmiyorum, biri için ağlamıyorum, birilerinin ismini sürekli unutuyorum, kimseye eskisi kadar değer veremiyorum. Olabildiğim en yabani kadın haline geldim.

hâlâ yok beni anlayan

benim dayanıyor olmam, aşıyor, savaşıyor, direniyor olmam, devam etmem, yaşamam, siktir çekmem, bu yarığı sarmam demek; bu acının küçük olduğu anlamına gelmiyor. ama size kalsa zaten öldürmeyen hiçbir şey, hiçbir anlama gelmiyor. ille düştüğümde kalkmaktansa yerlerde tepinecektim, siz gibi zırlayacak, medet dilenecektim ki bana inanasınız değil mi. neyse ki ben yalnızca hastayım, biraz yorgunum ve hakkını veremesem de bir mezarın başında yastayım, hakkını alamayan herkes gibi bak, dişleri sıkılıyım. en azından ben sizin gibi, senin gibi, kendi elini tutup, kendini bir uçurumdan yukarı çekemeyenler gibi, aciz bir piç değilim. ben kötüyüm, üstü başı boz bulanığım, kafası karışık, ağzında bir ağıt saklı olanım ama ben güçsüz değilim. siz bir kıymık batınca parmağınıza, yeri göğü yıkansınız. ama ben dünya başıma yıkılınca, kalkıp usulca saçlarını toplayanım. şimdi karşımda her boku sen görmüşsün, her şeyi sen bilmişsin, ben vurulmuşum ama sen kanamışsın gibi duruyorsun. biliyor musun, ben sen gibi bir gece yarısı sancılardan kıvranırken, seslenecek kimsesi olan o çocuk değilim. şimdi biraz ateşin varsa, biraz üzgünsen ne bileyim kesilmişse bir yerde soluğun, bana senin canın acıyorsa nasıl böyle duruyorsun dediğin, benim kalbime şirk koştuğun günü hatırla. ben ölmedim diye, öleceğime inanmadığın, öyle yüzüme bakıp bir duvara bakar gibi, öleyim diye beklediğin  o günü hatırla. ben de bu saatten sonra sizi öldürmeyen yarayı, saracak değilim.

tam her şey yoluna girdi derken, bir bakıyorum yolda bile değilmişim. üstelik, hiçbir zaman tamam edememişim hiçbir şeyi. yorulmuşum, adım atacak mecalim kalmamış. yoldayım ama yanlış istikamette. sahiden iyi gidiyor diye düşündüğüm her şeyi, ellerimle ziyan etmişim. ömrümü de.

sana iyi biri olmak beni diğerlerine karşı öyle bir hale getirdi ki sana duyduğum o merhamet bir gün bir yerde silah olup alnıma dayandı sanki. sana ne yaptıysam şimdi kimseye kalkmıyor elim, sana ne dediysem kimselere ağzımı bıçak açmıyor. sen benim, her şeyin boşa olduğunu gördüğüm yaşımsın. sen benim birine ne dersem diyeyim nafile olduğunu anladığım yaşım. öyle yanlış yerlerde harcadım ki insan yanımı, kalbimi öyle bir yerde düşürdüm ki eğilip almaya mecalim yoktu kaldı orda bir yerde şimdi yok mu diyor birileri, sana benzemez onlar, bir lafla düşüp ölürler, itiyor omuzlarımı itiyor herkes, bir şeytanmışım gibi taşlayıp da göğsümü, sanki her taş bir kapıyı çalar gibi, yok mu diyor yok mu senin allah’ın yok mu, ben allah’ımı kaybettim. ben kalbimi. ben içimdeki bahçeyi yaktırdım. söndürmeye yetmez diye gücüm korkumdan hem de meylettiğimden o ateşe, bir cehennem yarattım. sana duyduğum o aşk da bu hikayenin sonunda benden bir nefret yarattı. her şey kırk kere tekrar tekrar yazılabiliyormuş ama ikinciye okunmuyor.