@coffeyeschanged
24.03.2026
bir doğal afet yetiyor, benim felaketim oluyor. benim felaketim olacak kadar ileri gitmiş oluyoruz. bana bir fırtına, yapraklarımı yiyecek bir kurtçuk, gövdeme ardı sıra inen bir balta oluyor. beni yok ediyor. kor gibi yakan bir teslimiyetle küle dönüyorum.
ölümü alnıma aldım, dedi memed. ölümü alnıma aldım. şurada tam yüreğimin ortasında bir yangın var. oyuyorlar gibi yüreğimi.*
sana iyi biri olmak beni diğerlerine karşı öyle bir hale getirdi ki sana duyduğum o merhamet bir gün bir yerde silah olup alnıma dayandı sanki. sana ne yaptıysam şimdi kimseye kalkmıyor elim, sana ne dediysem kimselere ağzımı bıçak açmıyor. sen benim, her şeyin boşa olduğunu gördüğüm yaşımsın. sen benim birine ne dersem diyeyim nafile olduğunu anladığım yaşım. öyle yanlış yerlerde harcadım ki insan yanımı, kalbimi öyle bir yerde düşürdüm ki eğilip almaya mecalim yoktu kaldı orda bir yerde şimdi yok mu diyor birileri, sana benzemez onlar, bir lafla düşüp ölürler, itiyor omuzlarımı itiyor herkes, bir şeytanmışım gibi taşlayıp da göğsümü, sanki her taş bir kapıyı çalar gibi, yok mu diyor yok mu senin allah’ın yok mu, ben allah’ımı kaybettim. ben kalbimi. ben içimdeki bahçeyi yaktırdım. söndürmeye yetmez diye gücüm korkumdan hem de meylettiğimden o ateşe, bir cehennem yarattım. sana duyduğum o aşk da bu hikayenin sonunda benden bir nefret yarattı. her şey kırk kere tekrar tekrar yazılabiliyormuş ama ikinciye okunmuyor.
herkesin yanında sıkılı dişim onunlayken çözülüyor. hiçbir hiçbir hiçbir şey yokken gözlerim doluyor. üstelik merhameti bir öfkeye benzer mıh gibi gözünde tutan her erkekle idem, ben ne zaman ağlayacak gibi olsam kaşları çatılıyor. kalbini kıracak bir şey mi dedim diyor. oysa kalbimin varlığına inanmaz. sana biri bi şey mi yaptı diyor. bilse öyle duramaz. hiçbir şey istemiyorum bu hayattan. ne sevmek ne sevilmek. hiçbir şey. bir gün o kadar kimsesiz kaldım ki. bir gün kimse o kadar beni korumadı ve bana inanmadı, benim canımın yandığına inanmadı ki ben bir gün içimde bir ateşin buz kestiğini duydum. öyle durdum. şimdi sen bilsen öldürürsün onları. sen yaparsın, saklarsın beni. vermezsin kimselere. biliyorum sen bi bilsen sorarsın hesabını herkese. ama neye yarar. ben derdimi öyle uzun zaman anlatamadım ki en sonunda derdimi unuttum. şimdi ne vakit onu görüyorum, alıyor karşısına beni, tutup belimden kendine çekiyor, sımsıkı sarılıp, saçlarımı okşuyor. oturup zırıl zırıl ağlamak istiyorum. çok kötü bir şey oldu, çok kötü, çok, çok kötü şeyler oldu, kimse yoktu, yoktu diyemiyorum. ne birini öldür ne beni yaşat istemiyorum. sadece bir gece olsun koynunda hıçkıra hıçkıra ağlayıp uyumak istiyorum. sen olsan yanımda böyle mi olurdu. çok kötü şeyler oldu, çok kötü, o kadar kötüydü ki en sonda ben bile çok kötü biri oldum. çok kötü biri oldum ben. benim kalbime bir şey oldu, çok kötü bir şey oldu.
Olmadı. Nefreti elime bir barut gibi tutuşturdular kokusu hiç kaybolmadı. İstedim ki bu savaşı kaybedeyim. Herşeyi göze almışım. Beşiği yakmışım, duvarımı yıkmışım. Savunmasız sanıyorum kendimi ama aynı zamanda en güçlü hâlimi yaratmışım. İstemezdim. Ben mesela kandan korkayım isterdim. Ben mesela bir şeylerden korkayım isterdim. Duygusuzluğun dibindeyken ölümden korkayım isterdim. Aynılaşayım herkesle. Herkesin tanrısı benim de tanrım olsun. Ama olmadı. Bir tanrı yarattım ama bununla da artık baş edemiyorum.
her şeyimi aldın benden
çıkma yollarıma
