Derler ki insan ilk yaratıldığında kusursuzdu. Ne korku vardı ne de şüphe. Kalbi sakin, zihni berraktı. Yeryüzünde hangi amaçla yaşadığını bilmeden yürürdü. Yaşam gibi bir nehrin akışında insan reddedemediği bir dirençle o akıma uyum sağlıyordu. Bu kadar kusursuzluk fazla geldi insanlar için. Onları bozmak o kadar kolaydı ki, tek bir saniyede tüm düzen parçalanabilirdi. İnsan hiçbir şey sormuyordu. Hâlbuki insanlık kusursuzluğun yanında sorarak algılamayı da gerekli kılıyordu. Yeryüzünde boşça gezen, gündüz ve geceyi ayırt edemeyen insanlar yerine erişemeyecekleri sorular peşinde koşan nedensiz bir varlığa çevirdiler. "Soru sormayan bir varlık nasıl büyüyebilir?" Bu soruyu soran bir insan değildi ama insanların kulağına çoktan gitmişti. Küçük bir çatlak ardı arkası kesilmeyecek herşeyi getirdi. İnsan gökyüzüne bakıyor ve 'neden?' diyordu. Ölüme bakıyor ve 'sonra ne var?' diyordu. Kendine bakamasada 'ben kimim?' diyordu. İnsan değişmişti. İnsanı değiştirenler olmuştu. Kusursuz olan yerine sınırlarını zorlayan bir varlığa döndürmüştü. Çatlak büyüdükçe insan hep bir anlam aramaya devam etti. Onlara merak mı bahşedilmişti yoksa huzursuzluk mu? Bilmenin ağırlığını taşıyamayan kalp daha hızlı çarpmaya başladı. Eğer o çatlak insanın kalbine hiç yerleştirilmemiş olsaydı insan huzurlu olabilirdi. Fakat hiçbir zaman gerçek bir insan olamazdı. Çünkü benliğini kusurla bozmuş bir ruh hiçbir zaman gerçek hakikate ulaşamazdı.
