cosmarina_
dolce far niente
cosmarina_
cosmarina_
qué será será
cosmarina_
mən niyə bu qədər başqalarının razılığına ehtiyac duyan, "ezik kompleksli" biriyəm axı.
ha deyirəm başqalarının düşüncələrinə ehtiyacın yoxdur,di gəl ki birinin mənim haqda ən kiçik neqativ düşüncəyə sahib olması belə məni çox qorxudur, və burda həmin insanın həyatımdaki rolunun önəmi yoxdur. random biri belə mənə sərt baxış atsa, onu belə içsəlləşdirirəm.
işin gülməli hissəsi, biriylə bir az yaxın olsam, o dəqiqə həmin adamı özümdən uzaqlaşdırıram,sonra da niyə ətrafımda heç kim yoxdur deyə qudururam.
temanın böyük ehtimalla özünü sevməklə əlaqəli olduğunu da bilirəm əslində, mən özümü olduğum kimi qəbul etmədiyim və hamını potensial attacker kimi gördüyüm üçün başqalarının yanında özümü soyuq, vecsiz biri kimi aparıram, rol elədiyim üçün də görəsən qıraqdakılar içimdəki özgüvənsizi görüb, mənə lağa qoyurlarmı bla bla kimi şeylər düşünüb birilərinin haqqımda yaxşı bir şeylər deməsinə möhtac qalıram, özümü sevib qəbul etsəm məsələ çözüləcək əslində
cosmarina_
tək olmağı sevirəm, amma yalnız hiss etməyi heç sevmirəm və çox vaxtdır özümü çox yalnız kimi hiss edirəm ,
bütün bunları beynimdə qurub bir az da drama queenlik etmiş ola bilərəm,
sadecə həmişə ilk mesajı atan olmaq, söhbət açan olmaq, insanlarla əlaqəli ən kiçik şeyi belə səbrlə dinləyənin sadecə mən olması yorur bəzən, və əks halda- mən özüm haqda nəsə deyəndə veclərinə deyilmiş kimi hiss edirəm əksər vaxt , dedim ya özümü boş buraxanda çox lazımlı lazımsız şey danışıram və bir nöqtədə itici insan oluram, bəlkə də bunu sevmirlər.
hər halda ətrafımdakı heç kimlə bura yazdığım qədər dürüst düşüncə və hisslərimi paylaşmadığım və yüksək ehtimalla heç vaxt paylaşacaq qədər safe zone'da hiss etməyəcəyim üçün bunlar problem ediləcək mövzular deyil (şübhəli).
kaş ki özümü bu qədər açıqlamaq məcburiyyətində hiss etməsəydim,və özümü bu qədər yargılamasaydım
(beynimdəki səslə o qədər çelişirəm ki, hər hansı fikrimi deyəndən sonra cümlələrin çoxunun sonunu "amma" ilə bağlamışam)
və kaş ki özümlə barışıq olsaydım, üzümü, bədənimi, xarakterimi,düşüncələrimi,sözlərimi qısaca məni mən edən hər şeyimi çoxsa sevsəydim.
cosmarina_
amma yenə də düşünürəm bəzən,
mən bu qədər pis qəlbli ya da çirkin biriyəm ki, heç kim məni həyatlarında kiçik ya da böyük fərq etməz rolum olmağını istəmir? sosial münasibətlərdə bərbadam onsuz və addım atıb comfort zone'dan çıxmalı olduğumu da bilsəm də, yenə də mənim social distant insan olduğumu və bu tərz şeylərdə özgüvənsiz olduğumu heç kim görmür yəni? ailəm xaricində heç kim niyə məni itirməkdən qorxmur? niyə ən yaxınlarımın ən yaxını deyiləmmişəm kimi hiss edirəm? niyə heç kimin birinci öncəliyi əsla mən deyiləm?
ya da bəlkə də özümlə barışıq olmadığım o qədər bəllidir ki, səmimiyətsiz enerjimi sevmirlər, prosto özümü boş buraxıb istədiyimi dediyim anlarda da o qədər itici biri kimi hiss edirəm ki, kənara da yansıyır yüksək ehtimalla
zatən ümumi olaraq maraqlı yanım da yoxdur, dümdüz insanam və söhbətim özümə də sıxıcı gəlir, necə normal söhbət ediləcəyini belə bilmirəm ki
mən özüm haqda bu qədər çox şeyin fərqində olub, necə heç nəyin fərqində deyiləm?
cosmarina_
please consider me a dream
franz kafka
cosmarina_
necəsən, aid olmadığın yerlərlə savaşın bitdimi?
cosmarina_
"muazzam bir ihtimalsin,
gökyüzüne dokunmak gibi,
tüm maviliklerin sahibi olmak gibi,
hani nasıl desem' mutlu olmak gibi."
cahit zarifoğlu
cosmarina_
and i wonder if you know, how it really feels
to be left outside alone, when it's cold out here
anastacia, left outside alone
cosmarina_
nə olar bir anlıq keçmişə dönsəm,
bəxtimi oyada bilsəm,
ağrısız-acısız yaşaya bilsəm,
yamanca yorulmuşam mən.
eyyub yaqubov,kim bilir
cosmarina_
qəlbini qoru, Aureliano, ölmədən çürüyürsən.
yüz illik tənhalıq, gabriel garcia marquez
cosmarina_
"yorgun, düşünceli, sessiz ve dalgın"