"Yalnız seni seviyorum. Bir de 'kaltağın' birine abayı yaktım,bu da beni mahvetti. Fakat âşık olmak sevmek değildir. İnsan nefret ederken de âşık olur."
Kırık bir aynanın keskin yüzünde kaldı suretim,
Sana değen her heves, şimdi dilsiz bir ağıt.
Beni üzen o mağrur sessizliğinle kuşatılmışım;
Sanki kalbim sana mühürlü, ömür ise boş bir kağıt.
Gelmeyeceğini bildiğim o yolların tozuna sarıldım,
Gölgen bile ağır gelirken, ben yükünü sevdim.
İçimdeki fırtınada hem gemiydim hem de alabora,
Yaralayan ellerinden, en çok şifayı bekledim.