Birkaç yılda bir yaptığım gibi içimi dökmek istiyorum yazıya son birkaç haftadır. Ve bu sefer bu yazının wattpadde de kalmasını istiyorum. Okuyanım olmasa bile.
Ne yazıcağımdan da emin değilim aslında. Sadece kayıp bir şeyler var içimde, ne olduğundan emin olmadığım şeyler.
Üniversite, yaşadığım yerden uzakta hiçkimseyi tanımadığım bir yerde olduğum için belki bu kayıp hissi bilmiyorum ki.
Bazen oturup saatlerce ağlama isteği getiriyor bana o his, ama ağlayamıyorum, yapamıyorum.
Ben mi insanları anlamiyorum insanlar mı beni anlamıyor bilmiyorum. İnsanız biz sonuçta, mükemmel değiliz ya. Hatamızda var doğrumuzda. Tek hatada herkesi çıkarıcaksak hayatımızdan kaç kişi kalıcak geriye, ya da bir kişi bile kalıcak mı? Hatama değmeyecek biriyse eğer uğraşmam zaten, ama çabalıyorsam neden karşılığını alamıyorum bilmiyorum. Hatalıyım diyorum yine anlatamıyorum kendimi.
En ufak cümlem batıyor ve anlaşılmak istenmiyor gibiyim.
Beni sevenler var biliyorum, farkındayım.
Ama ben o yalnız tekneme kimseye güvenip alamıyor gibiyim bir yandan. Teknemi batıracak korkusuyla derin okyanusumda, okyanuslar en büyük korkumdur, tek başıma gidiyor gibiyim.
Edebiyat cümlelerimi bir kenara bırakıyorum, inanmayarak..
