daimini

saat kaç olursa olsun beni arayabilirsin, ancak açıp efendin olmam artık. mesaj atabilirsin, susma hakkımı kullanırım. eskisi kadar katı değilim, karşıma çıkabilirsin elbette. sanki daha evvel seninle gönül bağım olmamış gibi burnumun dikine yürürüm, üzülürsün. ağlayabilirsin, bunu benim senin yüzünden olan hayata küskünlüğüme sayarsın. ben halden falan da anlamam artık, içebilirsin de işte o zaman bana gelme. yaralarımı saran insanlar lazım bana, bir yara daha açan değil. biz seninle olsak olsak mahalleye falan rezil oluruz. iyisi mi sen otur ağla, düşün, sigaranı yak. ben artık ‘uyursam geçer’ cinstenim. benim seninle olan davam bitti. benim sen diye bağıran bir yanım yok artık. seninle gülünmez, ağlanmaz, bir yolda yürünmez. sen verilmiş her emeğin ziyan oluşuna şahit bu yazdıklarımı bir gün gel yüzün tutarsa beraber okuruz. bir ihtimal varsa bile ben yokum artık.

fransız ihtilali oldu, berlin duvarı yıkıldı, sovyetler dağıldı, ben de kendimi pek iyi hissetmiyorum.

yalnız kalmaktan korkmuyorum. sadece sonsuza dek sevilesi biri olmadığımı öğrenmek ödümü koparıyor. nasıl yani? ben yüreğine dikilen o incir ağacı değil miyim. nasıl yani? ayçiçeklerin sonsuza dek yüzünü bana dönmeyecek mi. nasıl. yani. âşkın bir denizden de ebedi olamadı mı. 
          
          ölmek üzere olan bir şeyi taşımak, o yokuşu tırmanırken  acıdan dağılan omurgam. elimden kaçmasın diye sımsıkı tutunduğum sessiz kırgınlık, beyaz eklemlerim ve moraran ellerim. tüm bunlara rağmen gemiyi terk ettiğimi söyleyemezsin, çünkü ben de onunla birlikte batıyorum. 
          
          beni sevdiğine dair ettiğin her yeminde teker teker ipuçları arıyorum. hayatında ayak izlerimi görmeye çalışıyorum. kapıları çarptığında yine eşikte bekliyor oluyorum. mutfak çekmecesindeki bıçakları çöpe attım. onu yapan bendim. 
          
          en kötüsü de tüm bunlardan sonra bir daha yüzüme renk gelir mi bilmiyorum. yanaklarımdaki sıcaklığı özledim ve çok öfkeliyim. çok öfkeliyim çünkü bu evi deliler gibi seviyordum. 
          
          uzun lafın kısası, tek mermi ve iki mezar. biz bundan ibaretiz.
          
          sahiden, sen benim hüznümü ne sanıyordun ki?

i try to be careful with the thing inside my chest

fortunately for me
          i’ll go very far in life

parçalandık, bu bir zamanlar bütün olduğumuzu bile unutturdu

kalbindeki intikamı uyutma

mum: alıngan. kendi ateşiyle
          kendini yok eden yumuşakça.
          erimek üzere varsın, kaderine inanırsın.
          ölürken fark edilmez, ışığın solduğu zamansın.
          
          hiçbir aşk titremez sonsuza değin
          bütünlüğünü yitirişinden ölür bir mum
          ve insan acıdan ölür bir gün.

https://open.spotify.com/track/2LQGoKFKkZ9yk3UeYFj2xo?si=3wU-RBGqR0-Cx7LjCEeVIw

iki yerdeyim, aynı anda, hem içimde hem dışımda. bir sınır çizgisinde oynar gibi.
          
          60. seferden sonra bir şeyler sıfırlanacakmış gibi.
          
          belki 60 kez aynı hatayı yaparsam, yeni bir başlangıç yapabilecekmişim gibi. zaman gibi. saatler dakikalar gibi. bir avuç hapı 30 saniyede yutmam gibi. sabah olunca ve 60'tan sonra 1 gelince annemin terlikleriyle serumumu sürüklemem gibi.
          
          ayın başı gibi. böyle aptalım. sanıyorum ki ölünce baştan başlarım. canım biterse zaman verir dolmasını beklerim. canım yanarsa başka bir evrende başka bir şekilde geri dönerim. yaşamak istediğimden değil. denemek istediğimden. hep mutsuz mu olurum, bilmek istediğimden.
          
          acaba başka bir hayatta yeniden doğsam, yaşamayı becerir miydim ben.