saat kaç olursa olsun beni arayabilirsin, ancak açıp efendin olmam artık. mesaj atabilirsin, susma hakkımı kullanırım. eskisi kadar katı değilim, karşıma çıkabilirsin elbette. sanki daha evvel seninle gönül bağım olmamış gibi burnumun dikine yürürüm, üzülürsün. ağlayabilirsin, bunu benim senin yüzünden olan hayata küskünlüğüme sayarsın. ben halden falan da anlamam artık, içebilirsin de işte o zaman bana gelme. yaralarımı saran insanlar lazım bana, bir yara daha açan değil. biz seninle olsak olsak mahalleye falan rezil oluruz. iyisi mi sen otur ağla, düşün, sigaranı yak. ben artık ‘uyursam geçer’ cinstenim. benim seninle olan davam bitti. benim sen diye bağıran bir yanım yok artık. seninle gülünmez, ağlanmaz, bir yolda yürünmez. sen verilmiş her emeğin ziyan oluşuna şahit bu yazdıklarımı bir gün gel yüzün tutarsa beraber okuruz. bir ihtimal varsa bile ben yokum artık.
