nasıl anlatılır bilmiyorum, gerçi ben hiç bir şeyi anlatamıyorum da hani bir his varya hic bir yere ait hissedememek. bayramlardan bu yüzden hep nefret etmişimdir. çünkü bir toplum içine giriyoruz insanlar gülüyor, eğleniyor sohbet ediyor bense sadece izliyorum, sessizce. onların neye güldüğünü, neden güldüklerine anlam veremiyorum, sohbetlerinin akışını takip edemiyorum, samimiyetlerine inanmıyorum. kendime kızıyorum her zamanki gibi. sanki onlar herkese iyiyken bana uzak gibiler hissediyorum oysa uzak olan benim... yalan tebessüm ile onları dinliyormuş gibi yapan ama içimden de hepsinden tiksinen, üzülen, düşünen, gitmek isteyen benim. hiç kimse mi anlamaz bir insanı? bilmiyorum. çok üzülüyorum, çok düşünüyorum. bir yere ait hissetmek, aynı şeylere samimiyet ile gülüp, kafama takmak istemiyorum. mutlu bayramlar umarım eğer yaşayabilirsem belki bir gün bende ait olduğum yerde bayram yaşarım, ait olduğum yeri bulduğum gün benim her gün bayramımdır zaten
