Sana olan hislerimi saklamak bazen imkansız hale gelirdi. Adını bile fısıldamaktan korktuğum anlarda bile, yine de kendimi tutamaz, seni herkese anlatırdım. Her kelimemde, her cümlemde seni yaşardım. Bilsen belki kızardın ama ruhun o kadar uzaktı ki bana, öfkeni bile harcamak istemezdin. Oysa ben, başkalarının sıkıldığı duygulara bile razıydım, yeter ki senin bir bakışın, bir sözün olsun. Senden gelecek tek bir cümleyle dünyamı aydınlatacağını umarak beklerdim. Ama seninle aramızda bir uçurum vardı, senin tarafında dururken bile, sanki bir hayalet gibi dokunulmazdın. Belki de gözlerin bulanıktı, belki de sen farkında bile değildin hissettiklerimin. Ya da yine hata bende miydi, sevgimi sana ulaştıramamış mıydım? Yanlış mı sevmiştim seni? Her gün seninle geçen anıları hatırlarken, içimde bir burukluk hissederdim. Kalbim, senin sevginle dolup taşarken bile, senin sessizliğinle yaralanırdı.Sevgimin derinliğini ve gerçekliğini sana göstermek için ne kadar çabaladığımı bilseydin, belki de her şey farklı olurdu.
(sezen- seni kimler aldı :))
